تلويزيونها ، خاموش!!

*چند راه ساده براي از بين بردن عادت تلويزيون تماشا کردن در کودکان:

کارشناسان چند راه کمکي براي کودکاني که وقت زيادي را در جلوي تلويزيون ميگذارنند پيشنهاد ميکنند.


عادت تماشا کردن:

اجازه دادن به کودک براي اين که در دام تلويزيون گرفتار شود آسان است، ابتدا به او اجازه ميدهيد که هنگام بازگشت از مدرسه با يک کارتون خستگي خود را در کند. سپس به او اجازه ميدهيد در حالي که شام را آماده ميکنيد به تماشاي تلويزيون ادامه دهد. کودکان آمريکايي به طور متوسط 4 ساعت در روز تلويزيون تماشا ميکنند. در حالي که پزشکان توصيه ميکنند کودکان حداکثر 2ساعت در روز تلويزيون تماشا کنند. تلويزيون اثر زيادي بر اغلب بچههاي مدرسهاي دارد و تفريح بدون تلاشي را که مشتاق آن هستند برايشان فراهم ميکند. تا سن مدرسه کودکان ميتوانند به روي آن چه که تماشا ميکنند کنترل داشته باشند. و به وسيله تلويزيون درباره جهان ياد بگيرند، اما لازم و ضروري است که والدين، هم بر محتوا و هم بر ميزان تماشاي تلويزيون کودکانشان نظارت داشته باشند.


علت اين است:

کودکان در سالهاي اوليه دبستان، توانايي نظم بخشيدن به عادات تماشا کردن خود را ندارند و کودکي که دائماً تلويزيون تماشا ميکند شانس ورزش کردن، اجتماعي شدن، مطالعه و بازي کردن را از دست ميدهد. مطالعات متعددي نشان داده است که کودکان خردسالي که خيلي زياد تلويزيون تماشا ميکنند با تکاليف مدرسه در کشمکش هستند و احتمال اين که رفتار پرخاشگرايانه داشته باشند بيشتر است و بيش از بچههايي که زياد تلويزيون تماشا نميکنند اضافه وزن پيدا ميکنند. آيا ميخواهيد عادت تلويزيون تماشا کردن کودک خود را کنترل کنيد؟

هفت راهکار وجود دارد که ممکن است تا به حال امتحان نکرده باشيد.


1- کارهاي روزانه خود را يادداشت کنيد.

تحقيقات نشان داده است که بزرگسالان در روز بيش از 4 ساعت و نيم تلويزيون تماشا ميکنند. بنابراين اين احتمال وجود دارد که کودک شما تنها کسي نيست که در خانه شما تلويزيون تماشا ميکند. آگاهي از زمان تلويزيون تماشا کردن همه (شامل خودتان) ميتواند شوکآور باشد. آيا تلويزيون شما در حالي که کارهاي منزل را انجام ميدهيد روشن است؟ آيا همسر شما به محض اين که به خانه ميرسد کنترل تلويزيون را برميدارد؟ آيا در حال شام خوردن تلويزيون تماشا ميکنيد؟ (84 درصد از خانوادهها حداقل بعضي اوقات اين کار را انجام ميدهند) بنابراين زمان آن رسيده که به خاطر کودکتان عادات تلويزيون تماشا کردن خود را تغيير دهيد.


2- بازي« پنهان کردن تلويزيون »

تلويزيون يک تفريح راحت و وسوسهکننده است. اما اگر کودک شما آن را نبيند اين طور نيست. يک روکش به روي دستگاه تلويزيون خود بکشيد يا مثل« لارن مک» امتحان کنيد. او براي کم کردن تلويزيون ديدن دختر 6 سالهاش تلويزيون را داخل قفسهاي ميگذاشت که هر تعطيلات آخر هفته آن را باز ميکرد. مک ميگويد در طول هفته هيچکس دلش براي تلويزيون تنگ نميشود چون به آن توجهي نداريم.


3- به خواندن و مطالعه کردن پاداش دهيد.



يک کودک به طور متوسط، چهار برابر ساعاتي را که صرف مطالعه ميکند به تماشاي تلويزيون ميپردازد.
بهتر است يک معاوضه بين مطالعه کردن و تماشاي تلويزيون نجام دهيم:« براي هر دقيقه خواندن (که شامل تکاليف مدرسه نميشود) يک دقيقه وقت براي تماشاي تلويزيون به دست ميآورد تا ماکزيمم يک ساعت.»


4- بگذاريد با سيستم خود شما تلويزيون تماشا کنند.

«وندي بريد» به پسر هفت سالهاش« الکس»، کوپنهاي 15 دقيقهاي براي تماشاي تلويزيون ميدهد که هر روز آن را براي ديدن تلويزيون نقد ميکند. او بليتهاي جايزه را با انجام دادن کار اضافي به دست ميآورد که ميتواند يا آنها را هر روز خرج کند يا براي ديدن يک فيلم در آخر هفته پسانداز کند.


5- کار بهتري را براي انجام دادن پيدا کنيد.

براي «کارولين» اين بهترين راه حل براي جدا کردن فرزندانش از تلويزيون بود. او آنها را به يک باشگاه ورزشي برد و هر دو پسر به يک تيم فوتبال ملحق شدند و با همکلاسيهاي خود قرارهاي بازي بيشتري ميگذاشتند. به زودي عادت تلويزيون تماشا کردن آنها از بين رفته بود،پسرها آن قدر تفريح داشتند و چيزهاي جديد را امتحان ميکردند، که نميتوانستند به کارتونها فکر کنند.


6- يک شب خانوادگي بدون تلويزيوني را بگذرانيد.

اگر شبها را با هم بگذرانيد، کودک شما به علت تحريم شدن از تماشاي تلويزيون اعتراض نميکند، با همديگر بازي کنيد، يک پازل را دسته جمعي مرتب کنيد يا بازي فکري انجام دهيد، شما حتي ميتوانيد کودکانتان را به آماده کردن شام وا داريد، اين تفريح است و به شما اين شانس را ميدهد تا همديگر را درک کنيد.




7- عادت تماشا کردن تلويزيون را يک باره از همين امروز ترک کنيد.

اين يک تمرين است به ما ملحق شويد.هفته ملي براي خاموش کردن تلويزيون براي خودتان بسازيد.از همين امروز. از 18دي تا25 دي. ساعات بيشتري را دور از دستگاه بگذرانيد تا کودک شما تشخيص دهد که واقعاً به آن نيازي ندارد و دلش براي آن تنگ نميشود.