درباره ی سابقه شهریار می توان گفت که دارای سابقه کهن تاریخی است و به معانی مختلف ماننده بزرگترین پادشاهان آن عصر، کلانتر، بزرگشهر و آفتاب آورده شده است. احتمالاً در این منطقه و حوالی تخت رستم، مرکز یک تمدن کهن باستانی بوده است (احتمالاً مرکز مملکت سوراک یا شهریار فعلی که در اوستا از آن بسیار یاد شده است).

در هفت اقلیم در بیان احوال عمادی شهریاری که به زمان طغرل بن محمد مکث. یا طغرل دوم سلجوقی می زیسته از این بخش بدین صورت تعریفی رفته است.

«شهریار بلوکی است از بلوکات ری متضمن قریات معمور و آبادان و برحسب مرغزار و بساتین و باغات، رجحان بر باقی بلوکات دارد».

در نزهت القلوب از شهریار به عنوان ولایت شهریار بدین گونه یاد شده است: «آب کروجرود از کوههای طالقان و قزوین برمی خیزد و ولایت شهریار و ری اکثراً بدان مزروع است».

در اسناد زمان شاه طهماسب به سال 961 و تاریخ جهان آرا از تألیفات سال 972 تیر این نام به چشم می خورد.

در لغت نام دهخدا از شهریار، بدین صورت یاد شده: شهریار بخشی از شهرستان تهران بوده و مرکز آن کرشته و ده های آن علیشاه عوض و رباط کریم نام دارند. (فرهنگ فارسی دکتر معین)

محدوده ی شهرستان شهریار در́ 03 و ˚ 51 تا ́ 05 و ˚ 51 درجه طول شرقی و ́ 38 و ˚35 تا ́ 42 و ˚ 35 درجه عرض شمالی و منطقه مرکزی شهر در ́ 03 و ˚ 51 طول شرقی و ́ 40 و ˚35 درجه عرض شمالی واقع شده است. ارتفاع متوسط این شهر از سطح دریا 1165 متر می باشد. براساس محدوده سال 1370 محله های علیشاه عوض، کرشته، عباس آباد، کهنز و محمدآباد به عنوان محدوه ی شهری محسوب شده و وسعتی بالغ بر 35/20 کیلومتر مربع را به خود اختصاص داده است.

شهرنشینی در این شهر از سابقه زیادی برخوردار نیست و می توان گفت شهرنشینی در این منطقه امر جدیدی محسوب می شود. بدین صورت که در سال 1345 کرشته و علیشاه عوض با جمعیتی حدود 6755 نفر به عنوان مرکز بخش شهرستان شهریار عنوان می شدند (علیشاه عوض 4595 نفر و کرشته 2160 نفر).

با وجود این که این دو محل به عنوان مرکز بخش، در سال 1345 محسوب شدند ولی هنوز به عنوان آبادی تلقی می شدند شهری شدن علیشاه عوض – کرشته – عباس آباد در سال 1355 با جمعیتی حدود 11697 نفر اعمال گردید.

محقق: علیرضا ملا اسماعیل