کسي زمان شروع پوشش برقع را در جنوب نمي داند. آيا ايراني است، يا وارداتي است، پيش از اسلام بوده يا بعد از اسلام از چه زماني به صورت فعلي درآمده است، همه مواردي است که نياز به تحقيق دارد. ولي در زمان هجوم پرتقالي ها و سپس انگليسي به جنوب زنان خطه جنوب، بويژه خطر هرمزگان و جزاير آن، از اين پوشش، علاوه بر حجاب خود به عنوان حصن و حصار خويش در مقابل مهاجمان و استعمارگران چشم آبي استفاده کردند و در حين مبارزه با استعمارگران که خانه به خانه، همدوش مردان خود بودند، حسرت يک نگاه را درون چشم ها و نفس هاي متجاوز گذاشته و برقع را به عنوان يک پوشش و يک ارزش در لباس خود و در فرهنگ خود حفظ کردند.
برقع پوششي است که سالهاي پيش حتي زمان پرتغاليها زنان منطقه، هم به جهت حجاب و هم به خاطر محفوظ ماندن از نور خورشيد روي صورت خود مي کشاندند. نقابهاي يکسره که فقط جاي چشمها روي اين نقابها خالي بود. در حقيقت هدف اوليه استفاده از اين پوشش حجاب بود.

بعد از اين دوره، برقع طي دوره تکاملي خود بصورت برقع امروزي درآمد که رنگ و طرح برقع نشان مي دهد، شخص استفاده کننده متعلق به چه شهذ و چه طايفه اي و يا چه منطقه اي از سرزمين هرمزگان است. برقع بطور کلي در روستاهاي بندرعباس رواج دارد. ساکنان منطقه از روي رنگ و طرح برقع مي توانند تشخيص دهند، کسي که برقع بر چهره دارد خانمي است که ازدواج کرده است يا مجرد است و يا حتي شوهر خود را از دست داده است. به همين اعتبار رنگ برقع در خانمها متفاوت است.

در مناطق بشاگرد، ميناب و سيريک، زيارت، سندرک و جاسک از برقع هاي رنگي استفاده مي کنند(رنگي سوزندوزي شده) خانمهاي جوان متاهل و تازه عروسان از رنگهاي قرمز و نارنجي و خانمهاي متاهل و مسن تر و بچه دار از رنگهاي دور قاب مشکي و بقيه قرمز استفاده مي کنند. بطور کلي خانمهاي پير و مسن و زنهاي بيوه(پيران) از برقه هاي مشکي استفاده مي کنند.

برقع بالا شهري يا روستاهاي نزديکتر به بندرعباس تمام صورت را مي پوشانند و فقط چشمها ديده مي شود وب رقع تا لب چانه را مي پوشاند.

برقع پوششي است که سالهاي پيش حتي زمان پرتغاليها زنان منطقه، هم به جهت حجاب و هم بخاطر محفوظ ماندن از نور خورشيد روي صورت خود مي کشاندند.

برقع جزاير با بقيه برقه ها فرق مي کند. برقع جزاير کوتاه است و شامل نواري مشکي روي ابرو روي بيني و يک نوار نسبتاً پهن تر از بقيه روي لبها را مي پوشاند و ظاهر اين برقع براق و رنگ آن مشکي است.

پارچه برقع را با رنگهاي براق به نام "شيل برقع" رنگ مي کنند و همين ماده استحکام و آهار به پارچه برقع مي دهد.

"شيل برقع" يک نوع رنگ شيميايي است که به برقع رنگ مشکي متمايل به بنفش مي دهد. بند برقع که دو طرف برقع را شامل مي شود به حلقه برقع معروف است و نزد خانمهاي متمول از جنس طلاست. حلقه برقع به عرض 2 يا 3 سانتي متر است و به طول 5 سانتي متر است و بدنباله پشت سر با ندهاي رنگي تکميل مي شود.

جنس برقع پارچه اي کتاني است و در قسمت روي بيني زير پارچه براي ايستادن روي بيني مقوا يا چوب باريکي مي گذارند تا برقع روي صورت خوب بايستد و دو قطعه چوب هم به دو طرف برقع وصل مي کنند که اين چوبها در محل اتصال برقع بند برقع 3 قسمت اصلي برقع قرار مي گيرد که طول آن از يک چوب کبريت بلندتر است