شاید در آینده جراحان به جای نخ و سوزن از یک چسب برای اتصال ایمپلنت ها به بافت زنده استفاده کنند. محققان این ایده را از قابلیت عضلات برای چسبیدن به هر سطحی گرفته اند.
بر این اساس ، ایمپلنت هایی مانند عروق و دریچه های مصنوعی قلب با استفاده از یک چسب خاص ، به بافت های بدن جوش می خورند. محل اتصال با استفاده از پرتو فرابنفش بسرعت محکم می شود، به طوری که ۳۰ ثانیه بعد، جسم خارجی کاملا در بدن بیمار کاشته می شود. محققان می گویند این ایده بزودی به واقعیت تبدیل خواهد شد. این چسب در دندانپزشکی برای اتصال محکم ایمپلنت ها به لثه نیز کاربرد زیادی خواهد داشت و از هجوم باکتری ها به فضای خالی باقیمانده پس از انجام روش های رایج ایمپلنت جلوگیری خواهد کرد. در حال حاضر عناصر اصلی این ماده به طور سنتتیک ساخته شده اند، اما استفاده از آن در پزشکی نیازمند یک جزء دیگر یعنی یک پروتئین رشد است که تولید سنتتیک آن با استفاده از تکنیک رایج سنتز پپتید در فاز جامد عملی است.
نقش این پروتئین ، تحریک رشد سلول است ، به گونه ای که بافت بدن مثلا لثه تا آنجا که ممکن است اتصال نزدیک تری را با جزئ خارجی کاشته شده ، یعنی ایمپلنت برقرار کند.





روزنامه جامجم