غلامرضا طریقی، شاعر با اشاره به وضعیت غزل امروز گفت: هم اکنون این واقعیت وجود دارد که پس از نسلی که از نظر غزل پربار بود و چهرههای ویژهای چون شهریار، منزوی و محمد علی بهمنی در آن وجود داشت، در زمینه نوآوری از نظر محتوا و فرم دچار افول و تردید شدهایم.



وی افزود: حداقل 90 درصد غزلهایی را که در دهههای اخیر نوشته شده، نمیپسندم. این غزلها نه تنها ارزش دوبار خواندن بلکه حتی ارزش یک بار مطالعه را نیز ندارند. این ارزشگذاری بر اساس موضوع نیست. هر چند این مسئله اهمیت دارد.


طریقی با اشاره به اهمیت بیشتر چگونه صحبت کردن به چه گفتن بیان کرد: هم اکنون در غزل یک نوع بهم ریختگی محتوا و بیان را مشاهده میکنیم. این مسئله به دلیل ورود ناگهانی صفحههای مجازی به فرهنگ کشور اتفاق افتاد. قبل از ورود این مسئله شاعران، سالها در زمینه شعر تلاش میکردند و پس از طی مدتی دیده میشدند.


این شاعر ادامه داد: در دورهای صفحههای مجازی به عرصه شعر وارد شده که هنوز فرهنگ استفاده از آن وجود نداشت. با ورود این صفحهها، 90 درصد شاعران جوان احساس کردند به آموزش نیازی ندارند و سرودن شعر مخاطبپسند آنها را به این فکر انداخت که به موفقیت رسیدهاند.


وی با اشاره به ورود ناشران تخصصی شعر به عرصه نشر در دهه 80 اظهار داشت: این ناشران به چاپ کتاب نیاز داشتند. در آن زمان تنها 10 شاعر خوب وجود داشت. این افراد مجبور بودند چهرههای اول راه را بزرگ کنند و این مسئله سبب شد، بسیاری از دوستان جوان احساس کنند به این روش میتوان به موفقیت رسید. البته منکر تاثیرگذاری این انتشارات در معرفی افراد نیستم.


این شاعر با اشاره به نکته دیگری در خصوص صفحههای مجازی تصریح کرد: صفحههای مجازی خوب است، اما به شرطی که تنها ارائهدهنده اثر شاعر باشد. فاجعه درباره این صفحات از جایی شروع میشود که مخاطب صفحات مجازی، سفارش دهنده شعر شوند. تنها 10 درصد مخاطبان این صفحات مخاطب جدی شعر هستند و اکثر آنها شعرهای فانتزیتر و سطحیتر را میپسندند، برخی شاعران نیز از این صفحات تاثیر میپذیرند.


طریقی با اشاره به عاقبت شاعرانی که یکباره نامی گرفتند، اظهار داشت: در طول 20 سال تجربه غزلسراییام افراد زیادی را دیدم که در این عرصه وارد شدند و به شهرت رسیدند، اما هم اکنون نامی از آن ها به چشم نمیخورد. نامی از این دسته شاعران در تاریخ ادبیات کشورمان نخواهد ماند.