بزرگان اين مکتب مي توان سن ژرژ بوئليه و اوژن مونفور را نام برد.

شاعران ناتوريست هم سردي و خشونت سبک پارناس و هم ريزه کاري ها و موشکافي
هاي بي مايه سمبوليسم را رد مي کردند و در آثار خود، زندگي و طبيعت و عشق
و کار و شجاعت را بزرگ مي داشتند.

هرچند آنان در راه گسترش مکتب خود پيروزي نيافتند اما در خارج از مکتب روي اشعار و نوشته هاي ديگران آثار آن به خوبي پيدا شد.

اشعار ( آنا دونوآي ) و ( فرانسيس ژامز ) شاهد گوياي آن است.