نمی دانیم این تقصیر ذهن بیمار آن اجنبی هایی است
که وقتی پایشان به خاک عزیزمان رسیده، همه چیز را ول کرده اند و شروع کرده اند به
توصیف تنبلی ایرانی جماعت یا تقصیر آن شاهان قاجار وطن فروش است که اجازه نوشتن
هرگونه اکاذیبی را به این اجنبی ها داده اند که الان همه احساس می کنند ملت پرشور
ما از ازل تا همین حالا و حتی در آینده، تنبل بوده، تنبل زیسته و تنبل خواهد
ماند.

حالا این احساس که اهمیتی ندارد. مهم این است که عده ای پژوهشگر نشسته
اند یک تحقیقی انجام داده اند و در آن معلوم شده ایرانی ها در قرن 21 در ردیف دومین
جماعت تن پرور دنیا (بعد از عرب ها که تکلیفشان دیگر مشخص است) قرار گرفته اند.


بعد از آن هم به این نتیجه رسیده اند در دنیایی که کشورهای اروپایی و آسیای
شرقی وقت برای سر خارانداران ندارند، یک ملتی در غرب آسیا همین جوری همه نوع شاخص
تنبلی را در نوردیده و با حدود 40 درصد بیشتر از میانگین جهانی در ردیف تنبل ترین
مردم جهان ایستاده است. حالا آیا ما واقعا نسبت به مردم دنیا تنبل تریم؟

به
غیر از روایت های ادبی و داستانی که در ادبیات خود ایرانی ها در رابطه با تنبلی
وجود داشت، این توصیف تنبلی ایرانی ها توسط جهانگردان یا وابستگان سیاسی و نظامی
کشورهای اروپایی هم قوز بالاقوز شد تا همه باور کنند حتما یک خبرهایی در رابطه با
تن پروری وجود دارد.





مثلا ژنرال دنسترویل
در کتاب خاطراتش درباره ایران نوشته است: «ایرانیان به طور کلی کارکنان خوبی می
باشند ولیکن خیلی تنبل و تن پرور بار آمده اند.» یا مثلا فوریز- لیث، مباشر انگلیسی
سردار اکرم در همدان نوشته: «نسل جوان مملکت بیشتر اوقات خود را به بطالت می
گذرانند و از مواجهه با حقایق زندگی طفره می رود.

در آنها می توان موارد
فراوانی از تنبلی و تن پروری یافت که عمدتا از خصوصیات ذاتی ملل شرق است و از علل
اصلی عقب افتادگی آنها نیز محسوب می شود.» اینها فقط نمونه هایی از این توصیف های
نه چندان خوشایند است؛ چرا که در 100 سال گذشته حداقل 40 عنوان کتاب (شامل سفرنامه
و خاطره نویسی) از شخصیت های مختلف به چاپ رسیده که در همه آنها بلااستثنا به موضوع
تنبلی ایرانی ها اشاره شده است؛ تنبلی که گاهی اغراق آمیز به نظر می رسد اما چیزی
که قطعی به نظر می آید این است که حداقل نشانه های ظاهری تنبلی در ما و اجداد ما
وجود داشته و دارد.



قبل از مطالعه پرونده این آمار را نگاه کنید

مقایسه تنبلی در ایران با جهان

دکتر جوادی یگانه میزان
تنبلی در ایران را با کشورهای دیگر جهان هم مقایسه کرده اند. جوادی یگانه شاخص هایی
مثل اهمیت کار در زندگی، مطالبه پاداش و مزایای دولتی و ارائه ایده های جدید و خلاق
بودن را ملاک قرار داده و نتایج تحقیقات شده همین نموداری که می بینید. نتایج تحقیق
در مجموع نشان می دهد که میانگین تنبلی مردم در ایران 78/11 است.







این در حالی است
که این میانگین در میان کلیه کشورهای جهان 46/88 است و تفاوت میانگین میزان تنبلی
بین کشور ایران و کلیه کشورهای جهان معنادار است. به این معنا که تنبلی در کشور
ایران به صورت معناداری بیشتر از میانگین کشورهای جهان بوده است. با این طبقه بندی
و به ترتیب، کشورهای عربی رتبه اول تنبلی را دارا هستند و ایران با فاصله کمی بعد
از کشورهای عربی در رتبه دوم قرار دارد. کشورهای آفریقایی هم با فاصله خیلی نزدیکی
بعد از ایران و در رتبه سوم جهانی قرار دارند. کشورهای آمریکای شمالی و اروپایی
کمترین میانگین تنبلی را در سطح جهان دارند.