روابط انسان با اطرافیان فارغ از نوع و جنس، مانند برخورد و بازتاب عملکرد اون فرد جلوی آینه است؛ شاید بعضی اوقات آینه مقابل محدب و یا مقعر باشه و نتونه درست بازتاب محبت آدمی رو داشته باشه، ولی باز تابع قوانین بازتابه. همونطور که هیچ آینه ای نمیتونه نور رو بازتاب نده، هیچ آدمی هم نمیتونه محبت رو بازتاب نده؛ این گذشت، تلاش و استمرار محبته که دلها رو صیقل میده تا محبت رو درست و حتی بیشتر بازتاب بدن...
از طرفی توی زندگی مشترک، زن و شوهر نقش یک پل رو بین دو خونواده دارن که میتونن روابط رو بهتر و شیرین و یا بدتر و تلخ کنن؛ اگه در روابط خونوادتون و همسرتون، شما مثل یه ارزیاب گمرک روابط رو کنترل کنین و ضمن حفظ احترام دو طرف، نذارین ناراحتی و دلخوری از پل زندگی شما عبور کنه و همسر شما هم همین تعهد رو تو لاین برگشت پل داشته باشه؛ بهترین و سالم ترین روابط شیرین بدست میاد.

خلاصه مونده شعر سعدی رو چطوری بخونیم:

بنی آدم اعضائ یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند

یا:
بجز قوم همسر که ویرانگرند بنی آدم اعضای یکدیگرند

ولی یادتون باشه:
این شما هستین که میتونین مدیریت درست روابط رو در دست بگیرین و به طرف مقابل هم القا کنین.
محبت بکنبن تا محبت ببینین؛ احترام بذارین تا طرف مقابل هم مجبور باشه به شما احترام بذاره؛ از هر زاویه ای که به آینه نگاه کنین و هر طور که اون رو تصور و خطاب کنین، همون طور خودتون رو جلوه دادین.
تطبیق سلیقه ها و دیدگاههای دو نفر که با فرهنگ، شرایط، تربیت و زمان مختلف بزرگ شدن، نیازمند زمان کافی برای شناختن و شناساندن هر دو طرف هستش؛ این قانون غریزه است که انسان چیزی رو که نشناسه با افکار خودش قیاس کنه و در موردش نظر بده؛ پس سعی کنیم اول خوب و درست و مهربان باشیم؛ تا تصوری که از ما تو وجود طرف مقابل نقش میگیره تصویری درست، مهربان، فهیم و شخصی شایسته احترام و محبت باشه..
اینجاست که کسی نمیتونه و به خودش اجازه نمیده به آدم بی احترامی و بی محبتی کنه، حتی در نبودش..