تذكر هاي پيش پا افتاده اما مهم در نگارش لغات
همه ما روزانه در نوشته های خود مرتكب اشتباهات نگارشی و املایی می شویم، بدون آنكه خود متوجه آن باشیم. اینگونه غلط نوشتن ها و خطاهای نگارشی در اشكال مختلفی دیده می شود، به گونه ای كه در برخی از این موارد حتی كلمات مورد استفاده معنای دیگری می دهد. گرچه در این خصوص سخن بسیار است، اما به چند مورد از عمده ترین آن كه بیشتر دیده می شود، اشاره می كنیم:
1- جمع بستن كلمه هایی كه خود جمع عربی هستند و ما آنها را دوباره با علامت های جمع عربی و یا فارسی جمع می بندیم، مانند:
اولاد كه جمع ولد است و به غلط آن را اولادها می نویسیم.
نذور كه جمع نذر است و به غلط آن را نذورات می نویسیم.
امور كه جمع امر است و به غلط آن را امورات می نویسیم.
مراسم كه جمع رسم است و به غلط آن را مراسمات می نویسیم.
از این قبیل می توان كلمات دیگری همچون احوال، وجوه، اسباب، دیون و عجایب را نام برد.
2- مورد دیگری كه برخی در نوشته های خود رعایت نمی كنند، درخصوص بكار بردن جزء پیشین «می» در افعال است كه بایستی جدا نوشته شود.
مانند می رفت. می شنید، می گفت و موارد دیگری مانند این كه به هم چسبیده «میرفت»، «میشنید» و «میگفت» نوشته می شود.
3- چند واژه دیگری كه اكثر افراد در نوشتن آنها نگارش صحیح را رعایت نمی كنند عبارتند از: «باسمه تعالی» كه اكثر افراد آن را «بسمه تعالی» می نویسند و یا «به نام خدا» كه حتماً بایستی جداگانه نوشته شود به صورت غلط «بنام خدا» می نویسند و این معنی را كاملاً عوض می كند. زیرا بنام به معنای مشهور است. واژه «در» به معنای در خانه یا اتاق است و واژه فارسی است و برخی از واژه «درب» استفاده می كنند كه واژه ای عربی است و به معنای دروازه است.
برای كسب اطلاعات بیشتر می توانید به كتاب های آیین نگارش فارسی و موارد مشابه مراجعه فرمایید.


منبع : هفته نامه صبح صادق