نمایش نتایج: از شماره 1 تا 11 , از مجموع 11

موضوع: بینالنهرین و تمدن هاي آن

  1. #1
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    بینالنهرین و تمدن هاي آن

    میانرودان یا بینالنهرین نام منطقهای جغرافیایی است که میان دو رود دجله و فرات قرار گرفتهاست. بیشتر سطح این منطقه در کشور عراق قرار گرفتهاست.

    کهن ترین نام برای این منطقه در متن های باستانی ایرانی و بصورت «میانرودان» ثبت شده است. یونانیان این واژه پارسی را در زبان خود به «مزوپوتامیا» ترجمه کردند که ترجمه واژه به واژه میانرودان است و همان معنی را میدهد. در دوران معاصر این واژه در زبان عربی به بینالنهرین ترجمه شد و فارسی نیز همان واژه عربی را به وام گرفتهاست. (برای اطلاعات جامع در این باره رجوع کنید به کتاب: مرتضی راوندی: تاریخ اجتماعی ایران.(جلد۱) در زبان آرامی این منطقه را بث نهرین مینامند.

    میان رودان باستان


    کشورهایی که امروزه میانرودان بینشان تقسیم شده است عبارتند از:
    ترکیه
    عراق
    سوریه
    کویت
    ------------------------------------------------------------------------
    منبع:مرتضی راوندی: تاریخ اجتماعی ایران. ( جلد ۱ ) - 164-168

  2. #2
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    پاسخ : بینالنهرین و تمدن هاي آن

    دجله

    دجله رودی است که از کوههای آناتولی در ترکیه سرچشمه میگیرد و با گذشتن از عراق به فرات میپیوندد و به خلیج فارس میریزد.

    رود دجله با 1851 کیلومتر طول، سی و هشتمین رود جهان از این حیث میباشد. این رود از دامنههای جنوبی رشتهکوه توروس در مشرق ترکیه سرچشمه گرفته و از مرز عراق، سوریه و ترکیه گذر کرده و وارد خاک عراق میشود. در خاک عراق از میان شهرهای بزرگی چون بغداد و موصل عبور میکند و در نزدیکی خلیج فارس به رود فرات میپیوندد و سرانجام هر دو به خلیج فارس منتهی میشوند.
    البته پیش از رسیدن به خلیج فارس، رود کارون نیز به آنها میپیوندد که از پیوستن آنها اروندرود پدید میآید. دجله رود پر آب و بزرگی است، به گونهای که میان بغداد و موصل کشتیهایی در آن حرکت میکنند که از نظر بازرگانی اهمیت بسیار دارد. قدیمیترین تمدن جهان بین دو رود دجله و فرات پدید آمد و به همین سبب تمدن میانرودان نام گرفت.
    نام دجله عربیشده نام این رود در پارسی باستان است. نام این رود در زمان هخامنشیان تیگره به معنی تیز(رو) بوده است که در عربی دجله شده است. فارسی امروزی همین واژه فارسی را به شکل عربیاش وام گرفته است. در زمان ساسانیان به این رود اَروَند نیز گفته میشده که همان معنی تیزرو را میدهد.

    ----------------------------------------
    منابع
    اطلس کامل گیتاشناسی
    دانشنامه رشد.

  3. #3
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    پاسخ : بینالنهرین و تمدن هاي آن

    تمدن اورارتو

    اورارتو نام تمدنی است که در غرب آذربایجان امروز، شرق آناتولی، و شمال کردستان، حدود ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد، قدرت گرفت. بیشتر اطلاعات ما از تمدن اورارتو، از نوشتههای آشوری است. قدرت اورارتو آنها را قادر به در اختیار گرفتن تجارت قفقاز و حوزه اطراف دریای خزر میکردهاست. شهرهای اورارتو معماری خاص و شاهانهای دارند که باقیمانده بعضی از آنها در شمال کردستان، حکایت از پیشرفته بودن آن و تاثیرش بر معماری ماد و هخامنشی میکند. زبان اورارتو احتمالاً از زبانهای «هورانی» بوده (که از زبانهای مرده، قفقازی هستند) و نزدیکترین زبان مدرن به آنها، زبان گرجی است.
    پادشاهان اورارتو در زمان فترت آشور، با گسترش حوزه قدرت خود به شمال بین النهرین و شرق سوریه، عملاً نبض تجارت در منطقه آناتولی و بین النهرین را در دست گرفتند و قدرت گیری آنها تا حدی سبب کاهش قدرت امپراطوری مقتدر و جنگجوی «هیتی» در مرکز آناتولی شد. کلمه اورارتو، ریشه نام کوه آرارات است.
    سلطنت اورارتو بعد از سالها جنگ و رقابت با آشور، بعد از حمله کیمریها، در اثر حمله قوم ایرانی «سکاها» در قرن هشتم قبل از میلاد، از بین رفت و باقیمانده آن، به زیر قدرت مادها در آمد.
    ----------------------------------------------------------------
    منابع:
    مرتضی راوندی: تاریخ اجتماعی ایران. (جلد ۱) - ۱۵۹-۱۶۰
    [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]

  4. #4
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    پاسخ : بینالنهرین و تمدن هاي آن

    آشور



    آشور نام سرزمین قدیمی است که در بخش میانی رود دجله و کوهستانهای مجاور قرار داشتهاست و گرفته شده از آشور (نام یک ربالنوع) است و پایتخت آن نخست شهر آشور بود كه در ساحل رود دجله در جنوب موصل امروزى قرار داشت و سپس شاروكین و بعداً کالح و بعداً نینوا (موصل امروزی) بوده است. آشوریها اصولاً از نژاد سامی بودند و زبان آنان با سایر زبانهای سامی، مانندِ عربی و عبری همریشه است. دولت آشور دولت مهمى بود كه در خاورمیانه قدیم تشكیل شد و در آغاز تابع بابل بود. در سال ۱۸۰۰ پ.م. فرمانروایان اولیه آشورى شهرهاى آشور، نینوا و اربیل را متحد كردند و تاریخ از سلسله هاى پادشاهى آشور بعد از سال ۱۴۲۰ پ.م. یاد مى كند. سال نو آشوری اولین روز از ماه نیسان مصادف با اولین روز از ماه آوریل می باشد.

    آشور در آغاز یكى از استان هاى كشور بابل بود. آشورى ها وقتى كه متحد گردیده و از بابل جدا شدند چون سرزمینشان مانند بابل حاصلخیز نبود ناچار شدند كه از دسترنج دیگران استفاده كنند، اين بود كه باج گیرى و دست اندازى به سرزمین هاى ديگر را در پیش گرفتند. و نتیجتاً دولت آشور یك دولت حرفه اى جنگجو و متجاوز شد. از خصایص آشورى ها شقاوت و بی رحمى آنها نسبت به دشمنان است. آشور حدود هزار سال دوام كرد وحدود كشور از خاور و باختر توسعه یافت و لبنان و سوریه و فلسطین و مصر امروزى در تصرف آشوریان بود. آشور سرانجام مغلوب دولت ماد شد.

    پیشینه
    -----------------------------------------------------
    در تاریخ آمده است که سامیان به دنبال آب و علفزار از جنوب شبه جزیره عربستان به سوی شمال این شبه جزیره حرکت کردند و در شمال سکنی گزیدند. البته تاریخ دقیق این حرکت و نیز مدت زمان آن مشخص نیست، امّا آثار و شواهدی در دست است که نشان میدهند این تودههای متراکم در اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد به بینالنهرین (میانرودان) رسیدند و دنباله آنان همچنان به صورت سیلی از جنوب به طرف شمال در حرکت بودند.

    آشوریها بهسرعت شروع به ساخت شهرهای جدید کردند و بهتدریج بر پیشرفت آنان در تمام زمینههای فرهنگی و نظامی افزوده شد. شهر آشور اولین پایگاه آشوریها بهشمار میآید و توسعه قدرت آنان از همین شهر آغاز شد، به طوریکه امپراتوری «میانه آشور» را بنیاد نهادند و گستره قدرت آشوریها در زمان فرمانروایی نیکولته نیتورتا (1207 ـ 1244پ. م) به منتهای اوج خود رسید و آشوریها حاکم مطلق سراسر بینالنهرین شدند.

    پس از امپراتوری «میانه آشور» قدرت آشوریها رو به سستی گذاشت، به طوریکه تا دو یا سه سده پس از امپراتوری «میانه آشور» توسط اقوام بیتمدن مورد دست درازی و غارت قرار گرفتند، تا اینکه به مرور به خودباوری رسیدند و جان دوباره گرفتند و درست در همین زمان بود که عظمت و شکوه گذشته شکوفا شد و تمدن بینالنهرین شکل گرفت.

    ویل دورانت در تاریخ تمدن خود میگوید: حکومت آشور بنیپال که بر منطقه وسیع آشور، بابل ، ارمنستان، سرزمین ماد، فلسطین، سوریه، فنیقیه، سومر، عیلام و مصر سایه انداخته بود، بدون تردید یکی از بزرگترین سازمانهای اداری بود که جهان مدیترانه یا خاور نزدیک تا آن زمان به خود دیده بود و تنها حمورابی و نخوطمس سوم بودند که قبل از آن بدینگونه دستگاه اداری، آن هم نه شبیه به آن، نزدیک شده بودند و تنها پس از آن، دستگاه اداری هخامنشی پیش از حمله اسکندر بود که توانست با آن برابری کند.

    سرانجام امپراتوری قدرتمند آشور در 612 پ.م با هجوم متحد ماد و بابل سقوط کرد و قدرت از نینوا به بابل منتقل شد. اما یک سده نیز طول نکشید که بابل به دست کوروش کبیر در سال 538 ق.م. فتح شد. ساتراپ بابل بخشی از امپراتوری هخامنشی گردید و عصر حکومت یکی از بزرگترین امپراتوریهای جهان به سر رسید.
    -------------------------------------------------------
    منبع:مرتضی راوندی: تاریخ اجتماعی ایران. ( جلد ۱ ) - 188 - 183

  5. #5
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    پاسخ : بینالنهرین و تمدن هاي آن

    سومریان

    سومریان از اقوام باستانی ساکن در جنوب سرزمین کنونی عراق یعنی میانرودان (سرزمین میانِ دو رود دجله وفرات) و شمال خلیج فارس بودند. ایشان از جمله در شهر باستانی بابل سکنی داشتند و تمدنی بسیارغني و با کیفیت متعالی و بلند مرتبه پی ریزی نمودند.

    ورود سومریان
    تاریخ ورود سومریان به این سرزمین دقیقا معلوم نیست، ولی بر اساس کاوش های باستانشناسي سومریان حدودا 4500سال پ.م نخستين تمدن درخشان بشری را پایه گذاری کردند(البته قابل ذكر است كه تمدن جيرفت كه در سومر به آن ارتا مي گفتند نيز همپايه و همدوره ي اين تمدن است[نیاز به ذکر منبع]) و دولت شهرهای باشکوهی چون اور، اوروک، نیپور، کیش، لاگاش، اریدو و غیره بنا نهادند، لازمه ایجاد چنین تمدنی اینست که سومریان حداقل 500 سال قبل از بوجود آوردن دولت شهرها، در منطقه حضورداشته باشند یعنی میتوان گفت سومریان 4500-5000 سال پ.م در منطقه میانرودان بوده اند.این باور که چرا سومریان را نخستين قوم شکل یافته می خوانند چند علت دارد.ابتدایی ترین و برترین آثار کشاورزی که نشانه زندگی اجتماعی آنان است،ابزار سازی ودانش استفاده از فلزات،خط و نوشته که مهمترین اختراع بشری است(خط سومریان میخی بوده و حدود 4500_5000 سال قدمت دارد.)و وجود شهرهای مستقل.
    خاستگاه سومریان
    درباره خاستگاه سومریان پیش از آمدن ایشان به میانرودان هیچ سند و گواه و راهنمای تاریخی وجود ندارد اكثر دانشمندان خاستگاه ایشان را از فلات ایران و از دامنه هاي زاگرس دانسته اند. علیپاشا صالح سومریان را از تبار قفقازی (همنژاد با چچنها و گرجیها) دانسته و خط سیر مهاجرت ایشان را از شمال غربی ایران نوشته است ولی برای اثبات این نظریه مدرکی تاریخی وجود ندارد.

    زبان سومریان
    زبانشناسان زبان سومری را جزء زبانهای تک خانواده (منفرد) یعنی بدون خویشاوندی در میان زبان های امروزی دسته بندی کرده اند. برخی تلاشها در پیوند دادن زبان سومری با زبانهای دراویدی هند, اورالی و نیز آلتایی با شکست روبرو شده است.البته زبان هاي ايلامي و دراويدي در كنار سومري به صورت رديف قرار گرفته اند.

    در مورد ریشه زبانی این قوم اختلاف نظر بین تاریخ دانان وجود دارد. دانشنامه بریتانیکا می نویسد: «زبان سومری، زبانی منفرد و کهنترین زبان مکتوب موجود است. این زبان برای نخستین بار در حدود 3100 پ.م در جنوب میانرودان گواهی گردیده و در طول هزاره سوم پ.م. رشد و توسعه یافته است. در حدود 2000 پ.م،زبان سومری به عنوان زبانی محاوره ای، با زبان سامی اکدی (آشوری- بابلی) جای گزین شد اما کاربرد کتبی آن کمابیش تا پایان حیات زبان اکدی، در حوالی آغاز عصر مسیحیت، ادامه داشت. زبان سومری هرگز بسیار فراتر از مرزهای اصلی خود در جنوب میان رودان توسعه نیافت؛ شمار اندک گویندگان بومی این زبان، تناسبی با اهمیت عظیم و تأثیرات زبان سومری بر توسعه تمدن میان رودان و تمدنهای دیگر، در همه مراحل آنان، نداشت».

    (لوحه سومری دربرگیرنده نامهای خدایان سومری به خط میخی حدود سده ۲۴ پیش از میلاد.)


    وام واژههای سومری در دیگر زبانها
    دیپی: واژه سومری دوب DUB که معنی کتیبه و سنگ نوشته را دارد، در زبان ایلامی (خوزی) به گونه ی Tup-pi-me به همان معنا دیده می شود. در زبان فارسی باستان نیز به گونه ی دیپی دیده می شود. و از آن مشتقات گوناگونی درست شد مانند دیپیر (دبیر)، دیپیستان (دبستان)، دیپیوان (دیوان) و دبیرستان. اما این که این واژه از کدام زبان است شاید براستی نتوان مشخص کرد، زیرا ایلامی ها هم همپای سومریان بوده اند.

    تصورات دینی سومریان
    باستانشناسان براین باورند که سومریان بت پرست بوده اند. مردمان آن اعصار مانند ایلامیان، هورییان، کاسی ها، اورارتوها و... همه بت میپرستیدند و البته یکتاپرستی در آن زمان تبديل به چندخدايي شده بود. ذکر این نکته لازم است که بت پرستی سومریان با نوع بت پرستی اکدیان وآشوریان فرق اساسی داشته است.

    علاوه بر خدایگان مجزایی که مختص هر شهر سومری بوده است سه ربالنوع مشترک نیزداشتهاند:

    1- آنو – فرمانروای آسمانها

    2- بئل – خدای زمین

    3- اِآ – خدای دره عمیق

    خدایان مذکور الهه روحهای پاک ونجیب بودند وسومریان برای در امان ماندن از ارواح خبیث،دعفریت و دیو قربانی نموده و نذرونیاز میکردند. به بیان دیگر ایشان به مثابه تعلیمات پسين دین زرتشت به دو نیروی خیر وشر اعتقاد داشتند، آنها به روح و غلبه نهایی خیر بر شر اعتقاد داشته و برای در امان ماندن از شر، قربانی میکردند. بعضی از خدایان دارای همسر بودند و بسیاری از رب النوع ها نیز دارای پدری از جنس خدا بودند.

    از نظر سومریان، خداوندان نیز چون انسان دارای غضب، شهوت، سنگ دلی، عشق، نفرت و سایر صفات بودند و مانند روحانیان زرتشتی خادمان دینی سومری نیز ارج و قرب فراوانی در تودههای مردم داشتند.

    سومریان اعتقاد داشتند که خدایان نیز چون شاهان زندگی توام با رفاه و آسایش دارند به این دلیل عبادتگاهایشان را مزین به اشیاي قیمتی و جواهرات و وسایل زینتی میکردند که شباهتی تام با آتشکدههای زرتشتی داشته است.

    آنان بزرگِ شهر را “پاتئسی” مینامیدند و اعتقاد داشتند که او به نیابت از خدایان به رتق وفتق امور شهر میپردازد.

    ------------------------------------------------------------
    منابع:
    Adams, R. McC. (1981). Heartland of Cities. University of Chicago Press
    مرتضی راوندی: تاریخ اجتماعی ایران. ( جلد ۱ ) - 168 - 173
    کتیبه ی بیستون بند 70 و همچنین ستون چهارم. ==

  6. #6
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    پاسخ : بینالنهرین و تمدن هاي آن

    هوریها

    هوری ها يا خوری ها مردم باستانی آسیاى صغیر و شرق و غرب میانرودان شمالی و سوریه بودند، كه (تقریبا 2500 ق.م.) از كوههای جنوب درياى خزر به سرزمين بين هیتیان و آشور، شرق دجله و منطقه كوهسار زاگروس و از آنجا آنها در مناطق بينالنهرين شمالی و سوریه و حتى ساحل مدیترانه پخش شدند. هوری ها بین 1600 تا 1200 ق.م. رشد كردند. تمدن هوری ها در هزاره سوم در آناتولی شرقى ايجادشده بود و بر پادشاهى میتانی حكومت كرد. آنها بزرگترین و بانفوذترین ملت پادشاهى میتانی بودند. هوری ها عملاً در هزاره دوم ق.م. در همه قسمتهاى میانرودان باستانی ساكن شدند. هوری ها نقش اساسى در تاریخ هیتیان بازى كردند. همه اين سرزمين ها معروف بود به سرزمين هوری ها. با وسعت سرزمينشان، هوری ها، در اواخر قرن 15ام ق.م. رقيب و تهديدی شدند برای تمدن بابل و مصر.

    هوری ها در شرق آناتولی و شمال میانرودان طی هزاره ی دوم پ.م. می زیستند. هوری ها احتمالا پیش از گسترش شان، در كوه های ارمنستان پدیدار شده اند. زبان آنان، كه اینك از میان رفته، نه هندواروپایی بود و نه سامی، اما ممكن است كه با زبان های گرجی و قفقازی خویشاوند باشد. این موضوع بیش تر از الواح میخی به دست آمده از خاتوشا Hattusas، پایتخت هیتیان، كه تمدن اش بیش تر از هوری ها تاثیر پذیرفته بود، دانسته و تشخیص داده شده است. هوری ها فاقد یك امپراتوری بودند اما بیش تر جمعیت پادشاهی نیرومند میتانی (۱۴۰۰-۱۵۵۰ پ.م.) را هوری ها تشكیل می دادند.

    --------------------------------------------------------------
    منابع
    مرتضی راوندی: تاریخ اجتماعی ایران. (جلد ۱) - ۱۵۹-۱۶۰
    [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]

  7. #7
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    پاسخ : بینالنهرین و تمدن هاي آن

    تمدن بابل

    بابل یکی از تمدنهای باستانی حوزهٔ میانرودان است. بابل در بینالنهرین در حوضهٔ رود فرات قرار داشت. بابلىها از نژاد سامى بودند. کلمهٔ بابل به معنى دروازهٔ خدا (باب-ایل-لون) است. در سال ۲۰۰۰ پ.م. سلسله سومریان باستان از هم پاشید. سومر اولین و قویترین شهر - کشورهای بين النهرين و جانشین آن پادشاهی بابل و امپراتوری آشور بود. در سال ۱۹۰۰ پیش ازمیلاد عیلام بینالنهرین را به تصرف خود درآوردند. با درگیرى طولانی سومریها در جنوب و بابلیها در شمال بینالنهرین، سرانجام اقتدار بابلىها تحت سلطه حمورابی در سال ۱۷۶۳ پ.م. تثبیت شد.

    در زمان حمورابی شیوهٔ جدید مدیریت كه تمركز قدرت در مركز و دربار بود به كار گرفته شد و قدرتى كه در اختیار فرمانروایان ولایات بود به پادشاه تفویض شد و حكومت پادشاهى مدعى داشتن سرمنشاء الهى شد.

    اقتدار بابل در دنیاى قدیم آنچنان بود كه در دولتهاى بعدى دنیاى قدیم اثرگذار شد. به ویژه قوانین حمورابی كه لوحنوشتهٔ آن در شوش یافته شده.

    حمورابی شاه بابل را واضع اولین قانون نوشته میدانند. این مجموعه قوانین نوشته بر تخته سنگی یافت شده است که اصل آن در لوور است و رونوشتهایی از آن به موزههای ایران و عراق داده شده است.

    قوانین حمورابی مربوط به زراعت، آبیارى، كشتیرانى، خرید و فروش برده و مجازاتها، ارث و ازدواج است. دوران تسلط بابلىها از۱۹۰۰ تا ۱۱۰۰ پ. م. است.

    تمدن بابل و شاهان آن کمابیش به افسانهها راه یافتهاند. بابلیان را مبدع و مخترع بسیاری چیزها میدانند و فراوان کردههای بابلیان است که تا امروز به جا مانده است. از جمله ۱۲ بخش کردن روز و وضع هفته به عنوان بخش زمان.

    نام بابل که شهر اصلی این تمدن بود به معنی شهر مقدس است، هر چند در تورات از آن به زشتی یاد شده و بر آن نفرین رفته است. در سال ۵۹۷ پ.م. که بختالنصر امپراتور بابل سرزمین یهودیه را به تصرف درآورد، بسیاری از مردمان آن را که توان کاری داشتند به اسارت به بابل برد که در آن هنگام پایتخت کلدانی محسوب میشد. سرزمین یهودیه به صورت یکی از ایالات دور افتاده امپراطوری بابل درآمد. کورش کبیر به یهودیان امکان داد به سرزمین خویش باز گردند، شماری از آنان به سرزمین ایران کوچ کردند.

    باغهای معلق بابل از عجایب هفتگانهی دنیای قدیم بوده و کنارش دیوارهای حصار بابل از شهرتی همطراز برخوردار است. دیوارهایی که چنان عریض بود که ارابهای را میشد بر فراز آنها راند.

    سرانجام امپراتوری قدرتمند بابل به دست کوروش کبیر در سال ۵۳۸ ق.م. فتح شد. ساتراپ بابل بخشی از امپراتوری هخامنشی گردید.

    -------------------------------------------------------------------------------------
    منابع
    سیری در تاریخ ایران باستان. فریدون شایان. ۱۳۵۱
    تاریخ ماد. دیاکونوف. ترجمه کریم کشاورز، تهران: نشر امیرکبیر.
    مرتضی راوندی. تاریخ اجتماعی ایران. ( جلد ۱ ) ۱۳۵۴
    وبگاه [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]

  8. #8
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    پاسخ : بینالنهرین و تمدن هاي آن

    حمورابی

    حمورابی ششمین پادشاه اولین سلسله سلاطین مملکت قدیم بابل است که تاریخ سلطنت او را به ۲۰۶۷-۲۰۲۵ قبل از میلاد ذکر کردهاند.ستونی که قوانین حمورابی بر روی آن حک گردیده در حدود ۲٫۵ متر ارتفاع دارد.متن قوانین گرداگرد این ستون در ۳۴ ردیف به خط میخی نوشته شدهاست که شامل ۲۸۲ ماده در باب حقوق جزا و حقوق مدنی و حقوق تجارت است.

    ----------------------------------------------------
    منابع:
    تاریخ ماد. دیاکونوف. ترجمه کریم کشاورز، تهران: نشر امیرکبیر.
    مرتضی راوندی. تاریخ اجتماعی ایران. ( جلد ۱ ) 1354

  9. #9
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    پاسخ : بینالنهرین و تمدن هاي آن

    هیتیها

    هیتیان یك تمدن باستانی بودند. هیتی ها كه به زبانی هند و اروپای صحبت می كردند، یك پادشاهى در آناتولی و بینالنهرین شمالی و سوریه در قرن 18 پ.م. تا 12 پ.م. تأسیس كردند.

    هیتی ها معروف به مهارتشان در ساختمان و استفاده كردن از ارابه بودند. هیتی ها پیشروان عصر آهن و ساخت مصنوعات از آهن بودند.

    پادشاهى هیتیایى به سه دوره قراردادى تقسیم شده است:

    1 - پادشاهى قدیمی هیتیایى . 1750 ق. م. - 1500 ق. م.

    2 - پادشاهى میانی هیتیایى . 1500 ق. م. - 1430 ق. م.

    3 - پادشاهى جدید هیتیایى 1430 ق. م. - 1180 ق. م.

    پس از 1180 ق. م. امپراتورى هیتی در چندین دولت - شهر (نوهیتیایى)، مستقل خرد شد.

    نوهیتیایی ، کشور هایی بودند که با زبان لوویان حرف می زدند و در سوریه عهد آهن، پس از سرنگونی امپراتوری هیتی سر بر آوردند و تا اشغال شدن به دست کیمریها بر پا بودند( 1180 - 700 پیش از میلاد ).

    بین حتیان (Hattians) كه زودتر تا آغاز هزاره دوم ق. م. در همان ناحیه ساكن شدند و به یك زبان غیر هندو - اروپایى صحبت می كردند با هیتیان (Hittites) باید فرق گذاشت.

    -----------------------------------------------
    منبع:
    ویکیپدیای انگلیسی، نسخه ۱۳ اکتبر ۲۰۰۶.

  10. #10
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    پاسخ : بینالنهرین و تمدن هاي آن

    قوم اکد

    در شمال خاک میانرودان و در حوالی بغداد کنونی، قومی سامینژاد به نام اکد میزیست که ۵۰۰۰ سال قبل در نزاع با سومریان پیروز شدند. در دوره حکومت پادشاهی به نام سارگون تسلط خود را از کرمانشاهان تا شام و دریای مدیترانه گسترش دادند.
    اکدیان ۳۰۰ سال در قدرت باقی ماندند و با گذشت زمان سومریان دوباره قدرت را به قبضه درآورده و شهر لاگاش را پایتخت خود قرار دادند. زبان سومری را از نو به جای زبان اکدی رسمیت دادند.
    به دستور سارگون قوانین موجود به زبان سومری به زبان اکدی ترجمه شد. در زمان آشور بانیپال با تهیه نسخهای از آنها قوانین مزبور را به سرزمین آشور بردند.

    ---------------------------------------
    منابع:
    سیری در تاریخ ایران باستان'، فریدون شایان ۱۳۵۱
    تاریخ ماد، دیاکونوف، ترجمه کریم کشاورز، تهران، نشر امیرکبیر
    تاریخ اجتماعی ایران، مرتضی راوندی، (جلد ۱) ۱۳۵۴

  11. #11
    کاربرسایت اعتقادات آواتار ها
    تاریخ عضویت
    ۸۶-۰۵-۲۳
    نوشته ها
    373
    سپاس ها
    0
    سپاس شده 1 در 1 پست

    پاسخ : بینالنهرین و تمدن هاي آن

    ایلامیان

    ایلامیان یا عیلامیها مجموعه اقوامی بودند که از هزاره چهارم تا هزاره نخست پیش از میلاد، بر بخش بزرگی از مناطق جنوب غربی پشتهٔ ایران فرمانروایی داشتند.

    بر حسب تقسیمات جغرافیایی سیاسی امروز، ایلام باستان سرزمینهای خوزستان، فارس، ایلام و بخشهایی از استانهای بوشهر، کرمان، لرستان و کردستان را شامل میشد.

    ایشان نه آریایی بودند و نه سامی و زبانشان زبانی تکخانواده است. بعنی خویشاوندی آن با هیچ خانواده زبانی در جهان اثبات نشده است. ولی برخی از دانشمندان زبان آنها را با زبان دراویدیان هند همخانواده میدانند.

    ایلامیان فاقد خصوصیتهایی بودند که بتوان نام امپراتوری را برای گستره فرمانروایی ایشان به کار گرفت. امپراتوری، بیشتر به نظام سیاسی گفته میشود که توانسته باشد، مردمان متفاوت و متعدد را در یک واحد سیاسی، هماهنگ سازد و آنها را زیر چیرگی یک نظام مرکزی درآورد. در صورتی که پادشاهی ایلام در اوج برتریاش، سیادتی زودگذر بر بخشهایی از میانرودان (بینالنهرین) داشته و حتی تمامی پهنه سرزمین ایران آن روزی را هم شامل نمیشده است. هر چند پادشاهی ایلام اتحادی از ایلات و طوایف منطقه را شامل میشد، اما چنین اتحادی لزوما" به معنی امپراتوری نبوده، خواننده را به دچار اشتباه میسازد.

    نقشهای از سرزمین ایلام باستان (قرمز) و نواحی همسایه آن. خلیج فارس در عصر برنز گسترش بیشتری رو به شمال غربی داشت.


    گفتنی است که اطلاعات ناقص ما از جغرافیای تاریخی ایلام، ناشی از کمبود مدارک و اسناد مکتوب و نیز عدم آشنایی با تمامی سرزمینهای این پادشاهی است. و هنوز هم نمیتوان مکان دقیق شمار اندک شهرهای ایلامی را که در متون کهن از آنها یاد رفته، به درستی تعیین نمود. از سوی دیگر گستردگی جغرافیایی ایلام در منابع باستان، با توجه به شرایط سیاسی و رویکرد نویسندگان باستان، همواره به یکسان یاد نشده است، و این که نویسنده از میانرودان، شوش یا زاگرس بوده باشد، به تفاوت حدود این قلمرو را ذکر کردهاند. البته نوشتار و نقشهای برجسته به دست آمده، حضور ایلام را در سرتاسر خوزستان، از جنوب تا لیان (بوشهر امروزی) و از شرق تا انشان (مرودشت امروزی) نشان میدهد ؛ در عین حال، هرگاه ایلامیها قدرت و فرصتی یافتهاند، نقشی را در سیاست میانرودان هم ایفا نمودهاند و حتی بر بخشهایی از آن سرزمین، اگر چه کوتاه مدت، فرمان راندند.

    مناطق ایلامی مرتفع به خوبی شوش شناخته شده نیستند، زیرا بررسی و حفاری در این مناطق تنها در چند ساله اخیر است که اندکی قوت گرفته و به صورت منظم و علمی دنبال شده است؛ هم از این رو، در این مقالهها تأکید کلی بر فرهنگ ایلامی، مختص به فرهنگ جلگه خوزستان و به ویژه شوش دارد.


    گاهنگار و تقسیمبندی تاریخ ایلام

    در پایان توضیحات مختصری درباره گاهنگار و تقسیمبندی تاریخ ایلام ضروری است. تاریخ ایلام با توجه به تقسیمبندی تاریخی در شرق نزدیک باستان؛ در میانرودان (دوره بابل قدیم، بابل میانی و بابل جدید در جنوب ؛ و در دوره آشور، آشور قدیم، آشور میانی و آشور جدید)، در عصر: پادشاهی کهن، پادشاهی میانی، و پادشاهی جدید؛ هیتیها در آسیای کوچک (دوران دودمان قدیم، دودمان میانی و دودمان جدید یا دوره امپراتوری هیتیها) تقسیم شده است. درباره ایلام نیز آن را به سه دوره ایلام کهن، ایلام میانی و ایلام جدید طبقهبندی کردهاند. در این نوع تنظیم گاهنگار، دوران ایلام کهن از اواسط سده نوزدهم پیش از میلاد (حوالی 1850 پ.م) با دودمان پادشاهی سوکّل مخ آغاز میشود و دوران ایلام جدید با پیوستن سرزمین ایلام به شاهنشاهی هخامنشی پایان میگیرد. البته این یک دستهبندی کلی است و درباره تمامی ملل شرق نزدیک باستان، دستهبندی جزیی تری هم به چشم میخورد؛ چنان که درباره مصر باستان پیش از پادشاهی کهن، دوره پادشاهی آغازین، بین پادشاهی کهن و پادشاهی میانی، دوره فترت یکم پادشاهی و پادشاهی میانی و جدید، دوره دوم فترت و درباره ایلام، دوره پروتو ایلامی یا ایلامی آغازین که هم زمان با دوره پیدایش خط در میانرودان است و حوالی سده بیست و هشتم پ.م پایان مییابد، را در نظر گرفتهند. حدفاصل دوره پروتو ـ ایلامی و آغاز دودمان سوکّل مخ، زمانی حدود یک هزار و اندی سال را در بر میگیرد؛ در میانرودان نیز با آغاز دوران تاریخی دودمانهای متعددی تشکیل میشود که عبارتاند از دوران دودمانهای قدیم، دودمان اکّد، دودمان لاگاش، دودمان اورسوم و بالاخره دودمان ایسین ـ لارسا.

    ---------------------------------------------------------------
    منبع:
    مرتضی راوندی: تاریخ اجتماعی ایران. ( جلد ۱ ) - 133-142

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •