تجارت کشتی های اقیانوس پیمای عظیم ، پیشرفت هایعمده ای را در زمینه طراحی کشتی ، اندازه و سرعت شاهد بود . شرکت کشتیرانیستاره سفید ، که یکی از پیشروان این امر بود ، بجای سرعت بالا بر رویاندازه و تجمل متمرکز شده بود. در سال ۱۹۰۷ ،جیمز بروس آیسمی مدیر اجراییکشتیرانی ستاره سفید و لرد جمیز پیری، شریک شرکت هارلند و ولف (سازندهکشتی های شرکت کشتیرانی ستاره سفید از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۶۹) ساخت سهکشتی بخار عظیم را در دستور کار قرار دادند که قرار بود استاندارد جدیدیدر زمینه آسایش ، تجمل و ظرافت و ایمنی تعریف کنند. دو کشتی اول المپیک وتایتانیک نام گرفتند . نام تایتانیک برای این انتخاب شده بود که حس برتریاندازه و قدرت را القا کند . طراحی دو کشتی یک سال بطول انجامید . ساختالمپیک در دسامبر ۱۹۰۸ و به دنبال آن ساخت تایتانیک در مارس ۱۹۰۹ آغازگردید . برای تطابق با این پروژه های عظیم ، محوطه کشتی سازیکارخانه هارلند و ولف در بلفاست باید از نو ساخته میشد، در حالیکه اسکلهکشتیرانی ستاره سفید در نیویورک نیز بایستی بحد کافی طویل می شد تا کشتیها بتوانند در آن پهلو بگیرند.

در طی دو سال بعد که صرف کامل کردنبدنه تایتانیک شد، مطبوعات درباره عظمت کشتی به تبلیغات فراوان پرداختندبطوریکه تایتانیک حتی قبل از به آب انداختن آن به یک افسانه تبدیل شدهبود . به آب انداختن بدنه کامل شده تایتانیک در ماه می ۱۹۱۱ ، یک نمایشعمومی خیره کننده بود. بلیط ها به نفع یک بیمارستان محلی اطفال فروختهشدند .

سپس تایتانیک برای عمل انطباق که شامل ساختن تجهیزات وسیستم های فراوان آن ، اثاثیه چوبی گرانقیمت و دکور عالی آن بود، آماده شد. در حالیکه تاریخ سفر نزدیک می شد ، کشتی کامل شده المپیک دچار تصادم شدو به تعمیرات کلی نیاز پیدا کرد که بار کاری را برای شرکت هارلند و ولفافزایش داد، در حالیکه آنها در تلاش بودند تایتانیک را مطابق برنامهزمانبندی کامل کنند . بنابراین سفر از ۲۰ مارس به دهم آوریل موکول شد .

تایتانیکدارای ۲۷۰ متر طول و ۲۸ متر پهنا بوده و ۳۲۸/۴۶ تن وزن داشت . ارتفاع آن۳۲ متر بود که تقریباً ۱۱ متر آن زیر آب قرار می گرفت . با این وجود حتیبالاتر از بلندترین ساختمانهای شهری آن زمان می ایستاد . دارای سه دودکشواقعی و یک دودکش مجازی بود که برای افزودن بر حس عظمت و قدرت کشتی اضافهشده بود و نیز بخارات و دود آشپزخانه های متعدد آنرا به بیرون می راند .تایتانیک بزرگترین شی متحرکی بود که توسط انسان ساخته شده بود . اندازهغول آسا و پیچیدگی کشتی توسط گزارش ناخدا دوم لایتولد به بهترین صورتیمدلل شده است.

افزون بر این تایتانیک ساخته شده بود تا شگفتیتکنولوژی ایمنی مدرن باشد . کشتی دارای یک بدنه دولا با صفحات فولادی بهضخامت ۵/۲ سانتی متر بوده و به ۱۶ بخش غیر قابل نفوذ توسط آب تقسیم شدهبود. دربهای عظیم که با یک کلید الکتریکی بر روی عرشه به حرکت درآوردهشدند ، این بخش ها را از هم مجزا کرده و کل کشتی را آب بندی می کردند. حتیاین دربها می توانسند توسط حسگرهای الکتریکی سطح آب باز و بسته شوند . بهپشتوانه این تدابیر ایمنی بود که مطبوعات کشتی تایتانیک را غرق نشدنینامیدند .

لوازم داخل کشتی در نوع خود از مدرنترین و لوکس ترینهابودند و شامل لامپ های برقی و بخاری برقی در تمام اتاقها ، آسانسورهایبرقی، یک استخر شنا، یک سالن اسکوآش (که بسیار مدرن ساخته شده بود )، یکحمام ترکی ، یک سالن ژیمناستیک همراه با اسب مکانیکی بود تا سوارکارانحرفه ای بتوانند با آن تمرین کرده و خود را سر وزن و آماده نگه دارند.

همچنین اتاقهای نشیمن و تجهیزات بخش درجه اول آن با بهترین هتل های قارهاروپا برابری می کرد . مسافرین درجه یک آن باید از طریق یک راه پله بزرگشش پاگرده دارای سقف شیشه ای به آرامی پایین می آمدند تا از غذاهای عالیسالن نهارخوری که تمامی عرض کشتی را در عرشه شماره D پوشانده بود لذتببرند . برای آنهایی که خواستار یک فضای خصوصی تر بودند ،تایتانیک چندرستوران سفارشی تدارک دیده بود . دو گروه موسیقی از بهترین نوازندگان قارهکه بسیاری از آنان از خطوط کشتیرانی رقیب ربوده شده بودند قطعات موسیقی رادر تایتانیک اجرا می کردند . دو کتابخانه نیز وجود داشت ، درجه یک و درجهدو . حتی کابین های درجه ۳ آن بسیار لوکس تر از کابین های درجه یک کشتی هابخار کوچکتر بود و نیز لوازم داخل آنها به گونه ای بود که برخی مسافریندرجه ۳ حتی در عمر خود ندیده بودند .

طراحی اولیه سی و دو قایقنجات در نظر گرفته بود لیکن مدیریت کشتیرانی ستاره سفید احساس کرد که عرشهقایق های نجات شلوغ و در هم ریخته به نظر خواهد رسید و تعداد آنها را به۲۰ عدد کاهش داد که برای ۱۱۷۸ نفر از مسافرین کفایت می کرد. این میزان ازاستانداردهای آن زمان فراتر می رفت، گرچه تایتانیک توانایی حمل ۳۵۰۰ مسافرو خدمه را دارا بود.

گروهی از عالی مقام ترین مردم در این سفرهمراه تایتانیک بودند. اشرافزادگان بریتانیا، صاحبان صنایع آمریکا، وزبدگان انجمن نیویورک و فیلادلفیا. همچنین بسیاری از مهاجرین فقیر که بهامید شروع یک زندگی جدید در آمریکا یا کانادا جذب آن شده بودند.

سفردریایی تایتانیک در ساوت همپتون به تاریخ دهم آوریل ۱۹۱۲ آغاز شد. هنگامغروب کشتی در چربورگ فرانسه توقف کرد تا مسافرین بیشتری سوار کند. همانروز عصر به سوی کوئینز تاون ایرلند حرکت نموده و ساعت ۱:۳۰ دقیقه بامدادروز یازدهم آوریل به داخل پهنه اقیانوس اطلس روانه شد.

مسافرینفصلی اقیانوس اطلس عمیقاً تحت تاثیر کشتی جدید قرار گرفته بودند. تایتانیکآنقدر جسیم بود که حرکت آن برروی دریا احساس نمی شد. موتورهای بزرگ و پرقدرت آن هیچکدام از ارتعاشهای آزارنده متداول در اقیانوس پیماهای دیگر راایجاد نمی کردند. حتی زمانی که با حداکثر سرعت ۲۲ گره دریایی (۴۱ کیلومتردر ساعت، که در زمره سریعترین کشتی های آن زمان بود) حرکت میکرد، مسافرینداخل آن می توانستند از حد اکثر آسایش برخوردار شوند.

در هنگاممسافرت هوا صاف و دلپذیر بوده و دمای آب حدود ۱۲ درجه سانتیگراد بود.زمستان سال ۱۹۹۲ بطور غیر معمولی معتدل می نمود. اعتدال هوا باعث کنده شدنمقادیر عظیمی یخ از نواحی قطبی و رانده شدن آنها به داخل اقیانوس شده بود.کشتی های آن زمان مجهز به رادار نبودند ولی تایتانیک به سیستم تلگراف بیسیم مارکونی مجهز شده و دو اپراتور سیستم آن بطور شبانه روزی در اتاقمخابرات آن کار می کردند. در روز یکشنبه ۱۴ آوریل، پنجمین روز مسافرت،تایتانیک پنج اخطار مختلف درباره مشاهده کوههای یخ دریافت کرد، اماکاپیتان کشتی چندان توجهی به این اخطارها ننمود. کشتی با سرعت ۲۲ گره درحال حرکت رو به جلو بود و مدیر اجرایی شرکت بروس آیسمی اعلام کرد که یکروز زودتر از برنامه به نیویورک خواهند رسید.

در شب چهاردهم آوریل،اپراتور بی سیم شدیدا سرگرم مخابره پیامهای کوتاه مسافرین به خویشاوندان ودوستانشان در ساحل نیوفوندلند (محل پهلو گرفتن کشتی) بود. او ششمین اخطاردیده شدن کوه یخ را نیز دریافت کرد، اما هیچ توجهی به اینکه تایتانیک چقدرنزدیک مکان ارسال اخطارهاست نکرد و پیام را زیر یک وزنه کاغذ در کنار آرنجخود گذاشت. این پیام هرگز به کاپیتان اسمیت یا ناخدا یکم کشتی نرسید.

باتمام این احوالات، شب چهاردهم آوریل بطرزی غیر معمول صاف و تاریک بود. ماهدر آسمان پیدا نبود ولی آسمان بطور باورنکردنی با ستارگان بی شمار روشنشده بود. ستارگان بقدری درخشنده بودند که افسر کشتی، سیاره ژوپیتر دربالای افق را با چراغ دکل یک کشتی بخار اشتباه گرفت.

دریا نیزکاملا صاف و بدون موج بود. بسیاری از بازماندگان دریای آن شب را مانندشیشه توصیف کرده اند. فقدان امواج کار تشخیص کوه های یخ را دشوارتر میساخت. زیرا در شرایطی که دریا مواج است، برخورد موج به کوه یخ و برگشت آن،تعیین مکان آنرا آسانتر می کند.

در ساعت ۱۱:۴۰، یکی از دیده بانانکشتی که در آشیانه خدمه حاضر بود، کوه یخ عظیمی را که بطرز خطرناکی درجلو و نزدیک کشتی بود مشاهده کرد. او به ناخدا یکم مورداک اعلام خطر کرد ومورداک سراسیمه دستور داد که کشتی تماما به سمت چپ بگردد. او به موتورخانهدستور داد که گردش پروانه ها را معکوس کنند. کشتی به آرامی به چپ گردید،اما تایتانیک بسیار بزرگ بود و بسیار سریع حرکت می کرد، و کوه یخ نیزبسیار نزدیک بود.

سی و هفت ثانیه بعد پهلوی سمت چپ کشتی به قسمتزیر آب کوه یخ کشیده شده و شکافی به طول ۱۰۰ متردر بدنه کشتی ایجاد شد. آببه سرعت وارد قسمتهای کشتی شد و از آنجایی که شکاف بسیار طویل بود، بیشترقسمتهای کشتی همزمان شروع به پر شدن از آب کردند.

بدین ترتیب یکیاز بزرگترین حوادث کشتیرانی طول تاریخ آغاز گشت. در طول شبی پر از حادثه ووحشت، ۷۰۵ نفر از مسافرین نجات یافته و ۱۵۰۲ نفر باقیمانده یا در داخلآبهای منجمد اقیانوس اطلس جانسپردند، ویا همراه بدنه عظیم کشتی که در حینفرو رفتن در آب به دو تکه شد، به قعر اقیانوس رفتند.



منبع: تکناز