آخرین نیوز: وحشتناک ترین کابوس افردی که فوبیایمار دارند توسط دانشمندان کشف شد: مارهای پرنده ای که می توانند تا مسافت۲۴ متر در هوا پرواز کنند.
به گزارش مهر این مارهای آکروبات بازدرختی که از خانواده “کریسوفیلی” به شمار می روند در زیستگاه های خود درجنوب و جنوب شرق آسیا از نوعی پرواز مشهور به “گلایدینگ” یا شناور شدن درهوا برای حرکت از یک درخت به درختی دیگر استفاده می کنند. دانشمندان بهتازگی موفق شده اند این رفتار تا اندازه ای بعید و غیر ممکن را در اینمارها توضیح دهند.
به گفته محققان موسسه تکنولوژی ویرجینیا، این مارقدرت غلبه بر نیروی گرانش را ندارد و یا کار خارق العاده ای انجام نمیدهد، تنها شدت نیروهای این جاندار است که موجب شگفتی می شود. با توجه بهاینکه این جاندار یک مار است و شکل خاص بدن آن بیشتر به یک لبه تیز شباهتدارد تا یک بال، هرگز انتظار چنین نمایش آیرودینامیک خارق العاده ای ازاین جاندار نمی رفت.
محققان به منظور بررسی و ثبت جزئی ترین حرکاتاین جاندار، آن را از برجی به ارتفاع ۱۵ متر به پایین پرتاب کردند و سپسمدل ریاضی را برای شرح چگونگی استفاده مار از شیوه گلایدینگ برای پرواز درچنین مسافت طولانی ارائه کردند.
نتایج این آزمایش و مدل سازی نشانداد مارها برای این پرواز نسبتا طولانی، از ترکیبی از ساختار مسطح ومتقاطع بدنشان با زاویه ای که در هنگام پرواز به بدن خود می دهند به زاویهحمله شهرت دارد، استفاده می کنند. برای آغاز پرواز از روی شاخه یک درخت،این مارها بخش جلویی بدن خود را به پایین انداخته و پیش از پریدن و شتابدادن به سمت جلو، شکلی J مانند به بدن خود می دهند این حرکت باعث می شودمار در هوا پرتاب شود.

بااین حال این مارهای پرنده هرگز به وضعیت پرواز ثابتی نخواهند رسید زیرانیروهای به وجود آمده توسط بدن مواج جاندار دقیقا با نیروهایی که بدن ماررا به سمت پایین می کشند در تعامل بوده و در نتیجه مار به تدریج به سمتزمین سوق داده می شود. شاید به دلیل اینکه نیروهای بالابرنده قوی تر ازنیرویی است که وزن جاندار وارد می آورد، جاندار مدتی به سمت بالا کشیدهشود اما این یک اثر موقتی است و به تدریج مار به سمت زمین سقوط می کند.
براساس گزارش دیسکاوری، مدل جدید در اصل می تواند شیوه های پرواز گلایدینگرا در بسیاری از گونه های زیستی از قبیل قورباغه ها، مارمولکها، مورچه هاو مارها تشریح کند. همچنین نتایج این تحقیقات در آینده ای نه چندان دور میتواند منجر به ابداع میکروماشینهای شود که بدون نیاز به مصرف انرژی و حضورخلبان می توانند به صورت خودکار و با تقلید از شیوه پرواز جاندارانمسافتهای طولانی را پرواز کنند.