مهر: یک خانواده بی بضاعت کرمانشاهی به دلیل از کارافتادگی مرد خانواده ونیز محقق نشدن برخی وعده ها ستی یک ماه است که در کنار بیابانهای اطرافکرمانشاه سرگردان و آواره زندگی می کنند.
در یکی از روستاههای حاشیهشهر کرمانشاه و در گرمای بالای 40 درجه این شهر خانواده ای بی بضاعتی درزیر چادر به شکل بسیار اسفباری زندگی می کنند که دل هر رهگذری که بر حسباتفاق از آن مسیر عبور می کند را به درد می آورند.
در حالی که کشور وبه تبع آن شهر کرمانشاه به دلیل گرمای بالای 41درجه در تعطیلی کامل به سرمی برد و اغلب مردم برای در امان ماندن از گرما یا به مناطق طبیعی خوش آبو هوا مسافرت کرده یا در منزل خود در محیطی مناسب و زیر کولرها گازی و ...تابستان گرم امسال را پشت سر می گذرانند، خانواده ای بی بضاعت و رنج دیدهدر بیابانهای اطراف کرمانشاه در نزدیکی روستای به نام "کرناچی" زیر چادریفرسوده زندگی مشقت باری را تحمل می کنند.
سرپرست این خانوار که خانمیرنج کشیده است به همراه دو دختر 15و 13ساله و یک پسر نوجوان 17ساله درحالی در زیر این چادر به سختی زندگی می کنند که بعد از پیگیریهای بسیار بهدلیل عدم حمایت مسئولان ناچار به روی آوردن به بیابان شده اند.

وضعیتزندگی این خانواده بی بضاعت در زیر چادری فرسوده بدون امکانات بهداشتیاولیه آنچنان دردناک است که شاید در نگاه اول کسی باور نکند که خانواده ایدر این چادر یک ماه است زندگی می کند.
برای آگاه شدن از وضعیت اینخانواده خبرنگار مهر پس از اصرار فراوان با سرپرست این خانواده گفتگو کرد،وی در ابتدا فکر می کرد که بالاخره از طرف مسئولان برای رسیدگی بهوضعیتشان به آنجا رفته ایم، اما وقتی که متوجه شد خبرنگار هستیم اندکیتأمل کرد ولی بعد درد دل خود را آغاز کرد.
بتول پورچراغ سرپرست اینخانوار با اشاره به مشکلات عدیده زندگیش و وضعیت پیش آمده برای خود وفرزندانش گفت: شوهرم مدت چهار سال است که از بیماری حاد روانی رنج می برد،طی این مدت تلاش بسیاری برای بهبود وضع وی انجام دادم اما بی فایده بودبالاخره پس از تلاش فراوان سال گذشته موفق شدم او را به کمیسیون پزشکیببریم تا نسبت به تایید بیماری او و تحت پوشش قرار گرفتن از سوی بهزیستیاقدام شود.
وی افزود: کمیسیون پزشکی بعد از بررسی، بیماری همسرم راتایید کرد و ما را جهت تحت پوشش قرار گرفتن توسط بهزیستی به این سازمانمعرفی کردند.
پور چراغ ادامه داد: از سال گذشته تا کنون به طور مکرر بهبهزیستی کرمانشاه مراجعه می کنم تا شاید با تحت پوشش قرار گرفتن کمکی بهخانواده ما شود اما متاسفانه هر بار که به این اداره مراجعه می کنم درپاسخ به من می گویند که چون بودجه کافی نداریم نمی توانیم خانواده شما راتحت پوشش قرار دهیم.

ویبا اشاره به پیگیریهای بسیاری که برای رفع مشکلاتش انجام داده، گفت: بههمین منظورنامه ای به رئیس جمهور نوشتم تا شاید به دردها و مشکلاتم از سویایشان رسیدگی شود اما متاسفانه تا کنون پاسخی دریافت نکرده ام.
پورچراغ در ادامه مشکلات پیش آمده برای خود و خانواده اش را ناشی از عدم توجهمسئولان دانست و اظهار داشت: عدم حمایت و توجه مسئولان باعث شده کهخانواده من به این وضعیت اسفبار دچار شوند، الان نزدیک یک ماه است که خودو دو دختر 15و 13ساله و پسر 17ساله ام در حاشیه این روستا در زیر یک چادرفرسوده زندگی پر مشقتی را می گذرانیم و هر چه پیگیری کردیم کسی به دادماننرسید.
سرپرست این خانوار بی بضاعت کرمانشاهی خاطر نشان کرد: دیگر تاب و توان برایم باقی نمانده و دیگر طاقت دیدن اشکهای فرزندانم را ندارم.
پسر17 ساله خانواده بیکار است و هر چه تلاش می کند کاری بیابد موفق نمی شود،البته چندباری برای کارگری و بنایی او را برده اند اما دائمی نیست و ازسویی درآمد بسیار کم کفاف سیر شدن شکم پنج نفر را نمی دهد.
مستنداتمربوط به بیماری مرد این خانواده و نیز نامه نگاریهای آنها با مسئولانموجود است. این خانواده چشم به راه حمایت مسئولان بهزیستی و پناه گرفتن درسرپناهی هر چند کوچک اما آبرومند است.