دو كارشناس بينالمللي ميگويند تعداد مرگ و مير سالانه ناشي از خودكشي در جهان بيش از مجموع تلفات جنگها و قتلها است،

اما اغلب خودكشيها قابل پيشگيري هستند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از رويترز مانوئل برتولوت،كارشناس بهداشت رواني سازمان جهاني بهداشت(WHO) در

ژنو گفت هر سال 20 تا 60 ميليون نفر دست به خودكشي ميزنند، اما تنها يك ميليون نفر از آنها در اقدام خود موفق ميشوند.

برايان ميشارا، رئيس انجمن بينالمللي پيشگيري از خودكشي در گوندرين فرانسه، نيز در اين باره ميگويد” آنهايي كه به زندگيشان

خاتمه ميدهند در موقعيتهايي مصيبتبار قرار دارند كه ميتوان براي آنها كمك فراهم كرد.”

اين دو تن در حاشيه سمينار سازمان ملل متحد به مناسبت روز جهاني پيشگيري از خودكشي كه يكشنبه اين هفته آغاز خواهد شد

سخن ميگفتند.

ميشارا ميگويد اگر كشورها دسترسي به آفتكشها، اسلحه، و داروها را محدود كنند و براي درمان مبتلايان به افسردگي، اعتياد به الكل

و اسكيزوفرني اقدامات بهتري انجام دهند كه ميزان خودكشي را ميتوان كاهش داد.

برتولوت ميگويد حدود يك سوم خودكشيها در جهان بوسيله حشرهكشها و سموم دفع آفات صورت ميگيرد.

برتولوت ميافزايد دندانپزشكان، دامپزشكان و پزشكان به خصوص در معرض خطر خودكشي قرار دارند- نه به اين علت كه حرفههايي

پراسترس دارند بلكه به اين خاطر كه دسترسي بيشتري به مواد شيميايي كشنده دارند و ميدانند كه چگونه آنها را مصرف كنند.

او ميگويد افرادي كه به طور ناگهاني شغلشان را از دست ميدهند بيشتر احتمال دارد به خودكشي اقدام كنند تا افرادي كه براي

مدتهاي طولاني در شرايط نامساعد اجتماعي زندگي كردهاند.

ميرشا ميگويد افرادي كه در كشورهايي مانند سنگاپور، لبنان و هند زندگي ميكنند كه خودكشي در آنها غيرقانوني است در صورت

داشتن افكار خودكشي به خاطر ترس از مجازات دولت با احتمال كمتري درخواست كمك ميكنند.

او ميافزايد:” به نظر نميرسد كه چنين قوانيني د ر منصرف كردن افراد از خودكشي تاثيري داشته باشند، بلكه بيشتر باعث ميشوند

كه افراد در پيشقدم شدن و تقاضاي كمك كردن دچار مشكل شوند.”