در حالی که دشمنان ایران زمین از راه های مختلف می کوشند ایرانیان را هرچه بیشتر نسبت به فرهنگ ملی خود بیگانه نمایند و متاسفانه در این راهموفقیت هایی هم به دست آورده اند،می بینیم در این روز ها به سان چند سالگذشته جوانان ایرانی غافل از داشته های فرهنگ ملی و آیین های غرور انگیزکهن ایران زمین به تقلید از جوانان غربی در تدارک مراسمی به عنوان"ولنتاین" می کوشند.

این در حالی است که پیشینه تاریخی ولنتاینتنها به حدود 1700سال پیش باز می گردد ،در حالی که آیینی بسیار قدیم تر وبا شکوه تر با نام "سپندارمذگان"،یا "سپندارمذ"از بیش از 5000سال پیشینهدر ایران برخوردار بوده و می توان گفت ولنتاین کپی برداری شده این جشنباستانی ایرانی است.

روز والنتین یا والنتاین، (روز عشاق و یا روزعشقورزی) عیدی در روز ۱۴ فوریه (۲۵ بهمنماه و بعضی سالها ۲۶ بهمنماه)و در برخی فرهنگها روز ابراز عشق است.

تاریخچه کامل و دقیق والنتین در دست نیست و آنچه از پیشینه این روز میدانیم با افسانه درآمیختهاست.

درسده سوم میلادی که مطابق میشود با اوایل شاهنشاهی ساسانی در ایران، درروم باستان فرمانروایی بودهاست بنام کلاودیوس دوم (Claudius II). کلودیوسعقیده داشت مردان مجرد نسبت به آنانی که همسر و فرزند دارند سربازانجنگجوتر و بهتری هستند. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراتوری رومقدغن میکند. کلاودیوس به قدری بیرحم وفرمانش به اندازهای قاطع بود کههیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت. (شایان ذکر است که در آنهنگام هنوز امپراتوری روم، به آیین مسیحیت نگرویده بود و این امر تقریباً۴۰ سال پس از دوران کلاودیوس دوم یعنی در دوران کنستانتین اول، موسوم بهکنستانتین کبیر صورت گرفت).

اما کشیشی به نام والنتین(والنتیوس)، مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری میکرد.هنگامی که کلاودیوس این امر را دریافت، والنتین را دستگیر و زندانی کرد.کلاودیوس به منظور منصرف ساختن والنتین از باور خویش، در زندان و بهاستقبال وی شتافت و او را مورد محبت فراوان قرار داد. این در حالی بود کهوالنتین نیز به گونهای متقابل کوشید تا کلاودیوس را به آیین مسیحیتفراخواند؛ امری که موجبات خشم امپراتور روم را فراهم ساخت و حکم به اعداموی داد.

هنگامی که والنتین در زندان به سر میبرد، یکی اززندانبانان دختری نابینا داشت که به زندان میآمد به تفصیل با وَلِنتَینسخن میگفت و درست پیش از آن که والنتین به اعدام محکوم گردد، برای آندختر نابینا کارتی فرستاد که بر روی آن نگاشته بود: ««از طرف والنتین ِتو» (From Your Valentine)» امضاء کردهاست، اصطلاحی که تا به امروز مورداستفاده قرار گرفته و به وفور بر روی کارتهای والنتین مشاهده میشود....

این کارشناس مسائل فرهنگی و ملی کشور در ادامه یادداشت خود با اشاره به پیشینه غنی و عمیق ایرانی و سپندارمذگان(آئین کهن ایرانیان) آورده است:

درگاهشماریهای مختلف ایرانی هر ماه را سي روز حساب مي كردند و علاوه براین که ماهها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند.بهعنوان مثال روز اول هر ماه «روز اورمزد»، روز دوم هر ماه، روز بهمن(سلامت، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم هر ماه، اردیبهشت یعنی«بهترین راستی و پاکی» که باز از صفات خداوند است، روز چهارم هر ماه،شهریور یعنی «شاهی و فرمانروایی آرمانی» که خاص خداوند است و روز پنجم هرماه، «سپندارمذ» بودهاست. روزپنجم هر ماه"سپندار مذ" نام داشته است.

سپندار مذ لقب ملي زمين است. يعني گستراننده، مقدس، فروتن. زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزد.

زشت و زيبا را به يك چشم مي نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خودامان مي دهد.
به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد عشق ، مهر مادری و باروری میپنداشتند.

درایران باستان در هر ماه، يك بار، نام روز و ماه يكي مي شده است. كه درهمان روز كه نامش با نام ماه مقارن مي شد، جشني ترتيب مي دادند متناسب بانام آن روز و ماه. به طور مثالً شانزدهمین روز هر ماه، «مهر» نام داشت کهدر ماه مهر، جشن مهر یا آیین«مهرگان» با شکوه هر چه تمام تر برگزار می شد.

مرحومعلامه جعفری می گفت:"فرهنگ که قوم تاتار و مغول نیست که تهاجم بکند فرهنگمثل لبوفروشی است که آمده کالای خود را عرضه می کند هر کس خواست می خرد هرکس نخواست نمی خرد."
وقتی ما خودمون عرضه و لیاقت استفاده از داشتههامون و نشرشون رو نداریم بایدم که چیزی مثل ولنتاین بیاد و توی ایرااینهمه طرفدار پیدا کنه. گاهی فکر می کنم حیف این سابقه فرهنگ و تمدن کهدست ماست کاشکی این سابقه مال اونا بود مطمئناً خیلی عالی قدرش رومیدونستند و ازش استفاده می کردند و هدرش نمی دادند


تابناک