موضوع: تکنیکهای نقاشی

آبرنگ


آبرنگ یکرنگماده و نیز نقاشی یا طرحی که با این نوع رنگماده اجرا شده باشد است.در تولید آبرنگ از رنگدانه و یک ماده چسبنده قابل حل در آب (معمولاً صمغعربی) استفاده میشود. آبرنگ را بهوسیله قلم مو بر روی کاغذ، مقوا،پاپیروس و... به کار میبرند. از این جهت با بسیاری از رنگمادههای پوششیتفاوت دارد که در آن رنگسایههای روشن از طریق رقیق کردن رنگماده حاصلمیآید و نه با افزودن سفید.

هنرمندان بسیاری همچون وان دایک،آلبرشت دورر، ویلیام ترنر و دیگران از آبرنگ برای خلق آثار خود و یا برایتهیه پیش طرح بهره بردهاند. آبرنگ در انواع مختلف تیوپی و قرصی به بازارعرضه میشود.



تاریخچه

نقاشیآبرنگ سابقهای کهن دارد و ردپای آن به نقاشیهای درون غار اروپای پلهلیتیک و نگارنوشتهای مصریان قدیم میرسد. اما خصوصا در اروپای سدههایمیانه، تاریخ بهره گیری این رنگ ماده از رنسانس شروع میشود و هنوز ادامهدارد.

نقاش آلمانی، آلبرشت دورر (۱۴۷۱-۱۵۲۸) که آبرنگهای زیباییاز گیاهان، حیات وحش و مناظر نقاشی کردهاست، به عنوان یکی از اولین توسعهدهندگان این رنگ ماده شناخته میشود. یک مکتب مهم نقاشی با آبرنگ در آلمانبهوسیله هانس بول (۱۵۳۴-۱۵۹۳) به عنوان بخشی از رنسانس دورر، رهبری میشد.

جدایاز شروع اولیه، آبرنگ بصورت فراگیر توسط نقاشان باروک و برای تهیه پیشطرح، کپیهها و طراحیهای بزرگ بکار برده میشد. در میان کاربران نخستیناین رنگ ماده، وان دایک (در دوران اقامت در انگلستان)، کلود لورین،جیووانی بنه دتو کاستیلیونه، و بسیاری هنرمندان هلندی و فلمینگیقراردارند. به هر حال تصویرگری گیاهان و حیات وحش قدیمی ترین و مهمترینسنت در نقاشی آبرنگ هستند. نقاشی از گیاهان در دوران رنسانس محبوب شد. چهبرای تولید باسمههای چوبی تصاویر کتابها و چه به عنوان طراحیهای جوهریروی کاغذ. نقاشان گیاهان همواره در میان ستوده ترین هنرمندان آبرنگبودهاند، امروزه نیز ابرنگ (به جهت قابلیت بی همتای خود در نمایش رنگهایایده آل و دقیق) برای تصویرسازیهای علمی و انتشارات موزهها بکار میرود.تصویرسازی از حیات وحش در قرن نوزدهم با هنرمندانی چون جان جیمز آودوبونبه اوج خود رسید، و امروز بسیاری از راهنماهای طبیعت گرایانه با آبرنگمصور میشوند.

دیوارنویسی:

لغت گرافیتی (دیوارنویسی) ازواژه گرافیو در زبان ایتالیایی مشتق شده است که به معنی اثر گذاری سریع یاخط خطی است و ممکن است اصل این واژه به " گرافایر"( نوشتن با قلم فلزی )در لاتین عامیانه باز گردد. [گرافیون: نوشتن (1) بر اساس ریشه شناسی لغویاین واژه از مدت ها پیش به معنی نوشتن یا حک خطوط روی سطوح مورد استفادهبوده است.] - از امریکن هریتیج دیکشنری


دیوارنویسیبخشی از هنرهای خیابانی بشمار میآید. منظور از هنر خیابانی آن بخش ازگرافیک است که در کوچه و خیابان و سطح شهر با آن برخورد میکنیم. این هنرتاریخچهای بسیار کهن دارد و ریشه در سنگنبشتههای تاریخی غارها وکتیبههای باستانی نقاشیهای دیواری در ابعاد گوناگون دیدهاید که از همیندستهاند. در سده بیستم و کمابیش همزمان با جنگ جهانی دوم، مشاهده درجنام و نشان گروهها بر روی دیوارها تبدیل به امری عادی شد. در برخی مواقعاین دیوارنویسیها بسیار با دقت و هنرمندانه اجرا میشوند و سبکهایمتعددی به خود میگیرند. برخی از این آثار بار معنایی بیشتری را به دوشمیکشند که ممکن است حاوی یک پیام اجتماعی یا سیاسی باشد که حتی بااستفاده از افشانههای رنگی بر روی دیوارها، ساختمانها و قطارها رسممیشوند. شاید شما هم تصاویری از دیوار برلین را دیده باشید که لبریز ازاین آثار بود یا نگارههای دیگر اینترنتی را که دست به دست یا بهتر بگویمایمیل به ایمیل میچرخند که حاوی تصاویر نقاشیشده سه بعدی بر کفخیابانها هستند. اینها تماماً هنرهای خیابانی هستند. در ایراندیوارنویسی به دو دسته بخش میگردد: دیوارنویسی مردمی و دیوارنویسیحکومتی. دسته نخست بیشتر گویای مسائل سیاسی روز مخالفت با سامانه حاکم ویا تبلیغات مشاغل و آگهیهاست. دسته دوم در خدمت تبلیغات عقیدتی حاکم ونمایان ساختن برنامههای ایدئولوژیکی حکومت فعلی است.

دیوارنویسیهچنین یکی از رشتههای وابسته به تزئینات شهری است که با کارکردهایمتفاوتی، متناسب با نیاز فرهنگی صورت می پذیرد. از جمله خطوط نوشتاری برایشعار و تصویر سازی برای زیباسازی شهری یا تبلیغات فرهنگی و بطور کلی رسمهر گونه اثر هنری شامل بر متن، تصویر و برجسته نگاری که توسط طراح صورتپذیرفته باشد.

گرافیتی یا نقاشی دیواری به آن دسته ازدیوارنوشتهها یا نقاشی هایی گفته میشود که با انگیزهای شخصی روی در ودیوار شهر ها و اماکن عمومی کشیده میشود.این کار تقریباً در همه جای دنیابا منع قانونی مواجه است.

گرافیتی با نوشتههای سر دستی و یادگاری های روی دیوار متفاوت بوده و نیز مختص سن یا طبقه فزهنگی و اقتصادی خاصی نیست .

امروزهگرافیتی بیش از هر هنر دیگری مورد بد فهمی و استفاده نا به جا واقع شدهاست و در بسیاری از کشور ها جنبه تاثبر گذار و بیان گرای خود را از دستداده و صورت دیوار نوشتههایی رنگارنگ و پرپیچ و تاب ( که آن هم خالی ازارزش نیست ) مبدل شده است.استفادههای نابجا و یک جانبه از گرافیتی هاینوشتاری در کلیپ های ویدتویی و تبلیغ بیش از حد این رسانهها در منسوبکردن آن به فرهنگ معترض سیاهان نیز از دلایل اصلی این عدم توجه و دست کمگرفتن است .

قلم بادی

قلم بادی (اِیربراش) یکی از ابزارهای نقاشی و گرافیک است.

اینابزار ذرات رنگ را با فشار هوا بر سطح نقاشی میپاشد. رنگ به حالت مایع درمخزنی قرار دارد و این مخزن با یک لوله به منبع هوای فشرده متصل است. هوایفشرده هنگام فشردن دستهٔ قلمبادی خارج میشود و ذرات رنگ را همراه خود بهبیرون میپاشد. به این ترتیب رنگآمیزی بسیار یکدست و منظمی به دست میآید.

میتوان همراه ایربراش از ماسک هم برای پوشاندن بخشهایی که نباید رنگ شود استفاده کرد و قسمتهای ظریف را به دقت رنگآمیزی کرد

کلاژ

کلاژ (مأخوذ از زبانفرانسه: Coller به معنی چسباندن) روشی در تولید آثار تجسمی است كه در آنمصالح و مواد مختلف (چون كاغذهای رنگی، مقوا، پارچه، ریسمان، بریدهروزنامه، عكس و جز اینها) را بر سطح بوم، تخته یا مقوا با تركیب توامان ومناسب میچسبانند. و گاه با نقاشی و طراحی به تكمیل آن میپردازند.

کلاژدر اوایل قرن بیستم به تکنیک محبوب هنرمندان نوگرا تبدیل شد. نقاشانكوبیست، داداییست و سورئالیست این اسلوب را بكار میگرفتند. پابلو پیكاسو،نقاش كوبیست، اولین فردی بود كه این روش را برای نقاشی (طبیعت بیجان باصندلی، 1912) بكار برد. هانری ماتیس، كازیمیر مالهویچ، دیوید هاكنی وبسیاری دیگر آثاری را با این اسلوب خلق كردهاند.




_________________