چاپ سیلکاسکرین، چاپ اسکرین یا سریگرافی، اسلوبیكه بر روش تكثیر با استِنسیل مبتنی است. در این اسلوب از پارچه توری ظریف(اغلب ابریشم)، چون سطح تكیهگاهی برای ورقه استنسیل استفاده میشود. ورقهاستنسیل را روی پارچه - كه بر روی كلافی (چهارچوب) محكم شده - میچسبانند.مركب غلیظ را با ابزاری تیغه مانند (اسكوییجی) بر سطح استنسیلمیگسترانند، كه از بخشهای نفوذپذیر توری به سطح دیگری در زیر كلافمیرسد. بدین ترتیب، نقش مورد نظر را میتوان با رنگهای مختلف بر رویسطوح مستوی یا غیر مستوی چاپ كرد. تصویر چاپ شده با این اسلوب اغلب دارایلبههای تیز است، گویی كاغذی رنگی را بریده و چسباندهایم. از این خاصیتتوسط هنرمندان برای خلق آثار بدیع بكار رفته است. سیلکاسکرین و سریگرافبه اثری اطلاق میشود که با این اسلوب تکثیر شده است.
این اسلوب توسطسَمیوئل سیمُن ابداع شد (1907) و نخست موارد استفاده تجاری و تبلیغاتیداشت. امروزه هم بصورت صنعتی و هم بصورت تکثیر هنری بکار میرود. در چاپسیلکاسکرین صنعتی این تکنیک بیشتر برای چاپ روی پارچه و البسه، اجسام وبستههای پلاستیکی (پلی پروپیلن و پلی اتیلین)، CD و DVD، کاغذ و مقوا،سرامیک، شیشه، چوب، فلز و نظایر آن بکار میرود. در چاپ سیلک اسکرین هنریاین روش بیشتر برای نوع بیان بصری خاص ناشی از اسلوب آن از سوی هنرمندانجهت تکثیر محدود و شمارهدار یک اثر هنری بکار گرفته شده و در نهایت همهٔنسخهها به امضاء هنرمند میرسد.




Stencil:با الگو ونقشه رو انداختن،schablon(شابلون) این واژه در ارتباط نزدیک با واژهMimeograph به معنی تکثیر کردن و ماشین تکثیر است.
و اما SilkScreening که نامی قدیمتر است برای Serigraphy که امروزه متداولمیباشد.آن نام قدیم تر برای زمانی است که واقعا از ابریشم استفادهمیکردند.حالا از موادی چون Polyester یا Nylon بهره میبرند.هر چند Seriکه ریشه لاتین دارد یعنی ابریشم. این روش به کار گیری ابریشم 25 سده پیشازمیلاد در یونان و مصر نیز سابقه داشته است و Samuel Simon در آغاز سدهبیستم در منچستر در چاپ آنگونه که نوشته شده است،از آن بهره بردو حتی پساز وی در سنفرانسیسکو John Pilsworth این روش را گسترش داد و به گونه تمامرنگی درآوردو آن screen printing خوانده شد. خمیر مایه اصلی تکنیک SilkScreening که از تکنیک های Graphic Design است از تکنیک عکاسی گرفته شدهاست. عکاسی و گرافیک با هم ارتباط تنگاتنگی دارند.


منابع
پاكباز، روئين. دايرهالمعارف هنر، چاپ دوم. تهران: فرهنگ معاصر، ۱۳۷۹