24 تا 30 سپتامبرهر سال از سوی مجامع جهانی به عنوان هفته جهانی ناشنوایان نامگذاری شدهاست. هدف از این نامگذاری ارتقای فرهنگ ارتباط با ناشنوایان، دانسته هاییاز زبان اشاره و آگاهی دولت ها و همچنین عموم مردم از مشکلاتی است که اینقشر با آن روبرو هستند.

به گزارش روز یکشنبه خبرنگار آموزش و پرورشباشگاه خبرنگاران دانشجویی ایران "ایسکانیوز"، با آنکه حدود 400 سال بهطور پراکنده و 200 سال به طور انسجام یافته در دنیا ناشنوایان کار آموزشیو تربیتی کرده اند در ایران سال 1303 را می توان آغاز آموزش ناشنوایان بهطریق علمی به حساب آورد. آغازگر و پیشگام تعلیم و تربیت کودکان ناشنوا درایران زنده یاد جبار عسگرزاده (باغچه بان) و محل شروع آن تبریز بود.
درسال 1334 کلنگ نخستین ساختمان ویژه ناشنوایان در یوسف آباد زده شده و سال1336 این مدرسه با ظرفیت 120 دانش آموز افتتاح و بهره برداری شد. در سال1341 ساختمان دیگری در ضلع جنوبی آموزشگاه در چهار طبقه با بیست کلاس ضدصوت، کلینیک سنجش شنوایی، سالن اجتماعات، ناهارخوری و کتابخانه آمادهبهره برداری شد و تعداد دانش آموزان به 220 نفر رسید.
متاسفانه زندگیسراسر تلاش استاد باغچه بان در دوران آموزشی ناشنوایان باغچه بان، بیش از9 ماه به طول نینجامید و در چهارم آذرماه 1345 در 80 سالگی چشم از جهانفرو بست و مدیریت مدارس باغچه بان را به فرزند تحصیل کرده و جوان خود سپرد.
درسال 1347 هنوز دفتر آموزش کودکان استثنایی تاسیس نشده بود که واحد شمارهدو باغچه بان را به فرزند تحصیل کرده و جوان خود سپرد. کتاب های درسی خاصناشنوایان و روش های تدریس آنان با موافقت و هزینه سازمان برنامه و بودجهچاپ و تکثیر و در مدارس ناشنوایان توزیع می شد و برنامه تربیت معلم تحتنظر دفتر آموزش کودکان استثنایی قرار گرفت. در سال 1347 دفتر آموزشاستثنایی تاسیس و متولی آموزش استثنایی در کشور شد.
از سال 1348 معلماندوره دیده و متخصص ناشنوایان هر ساله حدود 30 نفر بین نواحی آموزشی تهرانو شهرستان های کشور توزیع می شدند. این معلمان در مراکز آموزشی از پیشتاسیس شده مشغول فعالیت شدند یا با حمایت اداره کل آموزش و پرورش در مدارسعادی موفق به ایجاد کلاس ضمیمه شدند. تا سال 1350 یازده باب آموزشگاه و 44کلاس ضمیمه خاص ناشنوایان در سراسر کشور وجود داشت که در مهرماه سال 54 به28 باب آموزشگاه و 110 کلاس خاص افزایش یافت. در واقع در طول چهار سالتعداد دانش آموزان ناشنوای تحت پوشش چهار برابر و به عدد یک هزار و 936نفر رسید.
مدارس ناشنوایان تهران از سال 1363 تحت پوشش مجموعه آموزشیباغچه بان قرار گرفتند و در زمان تشکیل سازمان آموزش و پرورش استثناییحدود 27 باب آموزشگاه خاص ناشنوایان فعالیت داشتند.
گروه آموزش و توانبخشی ناشنوایان همچون سایر گروه های آموزشی از ابتدای تاسیس سازمان آموزشو پرورش استثنایی آغاز به کار کرد و در طول دوران 23 ساله فعالیت دفترآموزش کودکان استثنایی، کارآمدترین واحد آموزشی بود.
با ایجاد مدیریتسنجش و پیگیری در ساختار تشکیلاتی سازمان، امر سنجش شنوایی دانش آموزانگسترش بیشتری و با اجرای طرح سنجش کودکان بدو ورود به دبستان پیش از پیشبه توسعه آموزش و جذب دانش آموزان ناشنوا کمک کرد.
با تاسیس سازمانآموزش و پرورش استثنایی، گام های علمی برای تالیف کتب درسی خاص گروه هایمختلف استثنایی از جمله ناشنوایان برداشته شد که در مرحله نخست براینوآموزان پیش دبستانی آماده و توزیع شد و مناسب سازی کتب درسی ادامه پیداکرد.
با آنکه شروع آموزش رسمی کودکان استثنایی از جمله ناشنوایان بامحور تلفیقی بوده است با این خصوصیت که کلاس خاص در مدارس عادی تشکیل شوداما به خاطر ناآشنایی آموزش عادی با آموزش استثنایی و فقدان امکانات مناسبو عدم رعایت استانداردهای آموزشی در مدارس، آموزش استثنایی به سوی تمرکزو تجمیع پیش رفت.
اینک از آغاز آموزش ناشنوایان به شکل آموزشگاهی آن درایران حدود 84 سال می‏گذرد. این مدت در مقابل سابقه این نوع آموزش درجهان که از شروع آن بیش از 200 سال می گذرد زیاد طولانی نیست. گروه آموزشیدانش آموزان ناشنوا در سازمان آموزش و پرورش استثنایی اینک با تعداد 18هزار و 266 دانش آموز ناشنوا و نیمه شنوا در دو هزار و 436 کلاس در کشورمشغول فعالیت است.
همچنین با توجه به سیاست یکپارچه‏سازی آموزش و توانبخشی مبتنی بر جامعه و نزدیک شدن دانش آموزان استثنایی به جامعه عادی،‏هم اینک تعداد پنج هزار و 287 نفر دانش آموز نیمه شنوا که از بهره هوشی واستعداد تحصیلی خوبی برخوردارند طی ضوابطی بین دانش‏آموزان عادی تلفیق ومشغول تحصیل هستند.
به امید روزی که هیچ ناشنوایی بدون تکلم نباشد و هیچ کودک استثنایی بدون آموزش نماند.