شهاب سنگها موجب انقراض دسته جمعی ماقبل تاریخ نشده اند



ستارهشناسان آمریکایی در تازه ترین تحقیقات خود نشان دادند که برخورد شهابسنگها به زمین در 65 میلیون سال قبل علت انقراض دسته جعی جانداران ماقبلتاریخ روی زمین نبوده است.


به گزارش خبرگزاری مهر،تئوریهای تاریخ زمین نشان می دهند که برخورد یک شهاب سنگ غول پیکر در 65میلیون سال قبل موجب شده است که بسیاری از جانداران به خصوص دایناسورها بهصورت دسته جمعی منقرض شوند. باوجود این از مدتها قبل بر سر این مسئله کهچگونه یک شهاب سنگ و یا ستاره دنباله دار قدرت نابود کردن زمین را داشتهاست بحث و اختلاف نظر بود.


اکنون محققان دانشگاه واشنگتننشان دادند که غیرمحتمل است ستاره های دنباله دار و یا شهاب سنگها بتوانندسبب بروز هر نوع انقراضی شوند.


این تحقیقات همچنین نشان میدهد که ستاره های دنباله دار در دوره های طولانی مدت به مرز مدار زمین میرسند که این دوره طولانی مدت از 200 سال تا 10 میلیون سال به طول میانجامد.


تاکنون اعتقاد بر این بود که دنباله دارهای با دورههای طولانی از منطقه خارجی "توده اورت" آمده اند اما اکنون شبیه سازیهایرایانه ای این دانشمندان نشان می دهد که این دنباله دارها از منطقه داخلی"توده اورت" حرکت می کنند.


"توده اورت" باقی مانده یک سحابی است و اعتقاد براین است که از حدود 5/4 میلیارد سال قبل وارد منظومه شمسی شده است.


"تودهاورت" اطراف منظومه شمسی را در حدود 93 میلیون مایل از خورشید احاطه کردهو به گفته ستاره شناسان محتوی میلیاردها ستاره دنباله دار و شهاب سنگ استکه بیشتر آنها به حدی کوچک و دور هستند که حتی با کمک تلسکوپهای بسیار قوینیز نمی توان آنها را رصد کرد.


دانشمندان دانشگاه واشنگتن دراین شبیه سازیهای رایانه ای مدل توسعه این توده شهاب سنگی را برای یک دوره2/1 میلیارد ساله بازسازی کردند.


براساس گزارش ساینس، اینمطالعات جدید نشان می دهد که این شهاب سنگها و ستاره های دنباله دار تنهازمانی وارد منظومه شمسی می شوند که تحت اثر نیروی متقابل میان سیاراتمشتری و زحل قرار گیرند.


همچنین شهابهای داخل این توده از حدود500 میلیون سال قبل تنها دو تا سه آسیب قابل ملاحظه به زمین زده اند کههیچکدام منجر به انقراض دسته جمعی نشده اند. مهمترین این آسیبها در حدود40 میلیون سال قبل و در پایان دوره ائوسن و نه در 65 میلیون سال قبل اتفاقافتاده است.