دکتر استر چانگ اخيراً براي اولين بار يک سيستم غيرويروسي نانوذرهايهدفگيرنده تومورهاي انساني را توسعه داده است که ميتواند عملکرد نرمالژنها را در سلولهاي سرطاني احيا کند. در اين سيستم بافتهاي معموليکاملاً دست نخورده باقي ميمانند.

دکتر چانگ که يک تومورشناس مولکولي است، بههمراه همکارانش در مرکزسرطانشناسي لمباردي دانشکده پزشکي دانشگاه جورج تاون نانوذرهاي را توسعهداده است که ميتواند همراه جريان خون درون بدن حرکت نمايد. اين نانوذرهبا يک پادتن هدف گيرنده تومور «مجهز» شده است و ميتواند سلولهاي سرطانيجابهجا شونده اوليه و مخفي را پيدا کرده و محتواي خود را در محل اينسلولها تخليه کند. محتواي اين نانوذرات يک کپي فعال از ژن خاموش کنندهتومور P53 است.

سلولهاي عادي دو کپي از ژن فعال P53 را دارند. پروتئين توليد شده توسطاين ژن فعال ميشود تا يا در فرايند ترميم سلولي مشارکت نمايد و يا اينکهخودکشي سلول را موجب شود. از دست دادن فعاليت طبيعي ژن P53 موجب رشدسلولهاي بدخيم شده و مقاومت برخي از انواع سرطانها در برابر راديوتراپيو شيميدرماني به اين امر نسبت داده شده است.

گروه دکتر چانگ در کارهاي قبلي خود که روي حيوانات صورت گرفته بود، ژنهايP53 فعال را درون سلولهاي سرطاني 16 نوع مختلف از سرطان رها کردند. حضوراين ژنهاي جايگزين تا حد بسيار زيادي کارايي درمانهاي معمول سرطان رابهبود داد. اين نتايج نشان دادند که استفاده از سامانه رهاسازي ژن P53 درنهايت به پزشکان اين امکان را خواهد داد که با تجويز مقادير کمتري ازدارو، نتايج مشابه يا بهتري گرفته و از بروز اثرات جانبي اين داروها که دربرخي موارد بسيار شديد هستند، جلوگيري کنند.

سامانه رسانش نانوذرهاي دکتر چانگ به طريق ديگري نيز از ايجاد اثراتجانبي داروها جلوگيري ميکند. زماني که کار رهايش ژن P53 انجام ميشود،نانوذره حامل اين ژن که عموماً يک قطره چربي پيچيده شده دور ژن است، برخلاف سامانههاي رسانش غيرزيستتخريبپذير به راحتي در بدن هضم شده و ازبين ميرود.

در حال حاضر آزمايشهاي باليني اين سامانه در مرکز تحقيقات پزشکي MaryCrowley و تحت نظر دکتر جان نمونايتيس در حال انجام است. دکتر چانگميگويد نتايج اوليه اميدبخش هستند. اين محققان علاوه بر بررسي مسائلايمني اين سامانه که در فاز 1 آزمايشات باليني صورت ميگيرد، ميخواهنداثرات ضدتوموري آن را نيز بررسي کنند.