سرعتاينترنت رايگان در كره جنوبي ٥٠٠ برابر سرعتاينترنت پولي در ايران استواينترنت پرسرعت (ADSL) به معناي واقعي درايران وجود ندارد. كارشناسانحوزه ارتباطات و فناوري اطلاعات با اذعان براين موضوع مي گويند: طبقاستانداردهاي بين المللي حداقل سرعت اينترنتADSL، ٥١٢ كيلو بيت در ثانيهاست، درحالي كه در ايران اين سرعت به كمتر از١٠٠ كيلو بيت در ثانيه مي رسد!
براساسبرنامه چهارم توسعه تا پايان سال ٨٨ (پايان اينبرنامه) تعداد پورت هايفعال ADSL بايد به ٥/١ ميليون پورت برسد؛ درحاليكه هم اكنون به جاي ٩٠٠هزار پورت فعال، كمتر از ١٠٠هزار پورت فعال ADSLوجود دارد. به عبارت ديگرنفوذ ADSL در ايران يك نهم ميزان پيش بيني شدهدر برنامه چهارم توسعه است.متخصصان اين حوزه معتقدند: شركت مخابرات بافراهم نكردن تسهيلات لازم ومحدود كردن سرعت اينترنت ADSL باعث ورشكستگيشركت هاي PAP شده و اكنون نيزبرخلاف اصل ٤٤ قانون اساسي در مورد لزومتوجه به امر خصوصي سازي، خود برايراه اندازي پورت هاي ADSL وارد عمل شدهاست.
دكترعلي اكبر جلالي، استاد دانشگاه علم و صنعت وپژوهشگرIT، مي گويد: اينترنتپرسرعت در جهان استانداردهاي خاصي دارد. دربسياري از كشورهاي دنيا سرعت٥/١ مگابيت بر ثانيه را سرعت معمول براياينترنت پرسرعت مي دانند، اين درحالي است كه در برخي كشورها از جملهايران ADSL(اينترنت پرسرعت) به عنوانيك وسيله ارتباط پرسرعت تلقي مي شودكه حداكثر سرعت آن فقط ١٢٨ كيلو بيت برثانيه براي مردم است. بنابراين ميتوان نتيجه گرفت كه در حال حاضر در ايراناينترنت پرسرعت هنوز حتي برايكاربران به صورت ملموس و به معناي واقعي عرضهنشده است.به گفته دكترجلالي، قرار بود ١٣ شركتPAPاز سال ٨٣ با سرمايهگذاري ٢٠٠ ميليارد توماني،مسئوليت توسعه اينترنت پرسرعت را برعهده بگيرنداما عملا دچار مشكل شدند ونتيجه اين كه در كمال تاسف ضريب نفوذ اينترنتپرسرعت در ايران فقط ٠١/٠درصد است. يعني از هر ١٠ هزار ايراني فقط يك نفربه اينترنت پرسرعت دسترسيدارد، همين تعداد كم پورت اينترنت پرسرعت نيز فقطدر شهرهاي بزرگ راهاندازي شده است. در حالي كه كشورهاي توسعه يافته ايمانند فرانسه اينترنترا با سرعت ٣٠ مگابيت بر ثانيه و سوئد با سرعت ١٠٠مگابيت بر ثانيه، دراختيار كليه كاربران خانگي قرار داده اند.همچنين طبقبرنامه اي كه درسنگاپور تدوين شده، قرار است تا سال ٢٠١٠ به هر كاربرخانگي يك گيگا بيتدر ثانيه پهناي باند اختصاص يابد.( بدين شكل در واقعسرعت اينترنت برابربا يك گيگا بيت بر ثانيه خواهد بود).
دكترجلاليتوضيح مي دهد: در شهر سئول كره جنوبي، اينترنت رايگان وجود دارد كهدربسياري مكان هاي تجاري با استفاده از آن فرآيند دانلود با سرعت ١٦/٢مگابيتبر ثانيه انجام مي گيرد. اين در حالي است كه در حالت عادي در ايراناغلبسرعتي بيشتر از ٥ كيلو بيت بر ثانيه براي دانلود در اختيار نداريميعنيسرعت اينترنت رايگان كره جنوبي حدود ٥٠٠ برابر اينترنت پوليدركشورماست.عضو هيئت علمي دانشگاه علم و صنعت در ادامه مي افزايد: يكيازدلايل عمده عقب ماندگي كشور در عرصه كاربردهاي فناوري اطلاعات، نگرانيازارائه خدمات ADSLاست. چون مسئولان معتقدند با اينترنت پرسرعت امكاندانلودبعضي فيلم هاي نامناسب وجود دارد؛ اين در حالي است كه افراد بسياركمي بهدنبال اين مسائل هستند و از سوي ديگر اين افراد از هر راهي كه ممكنباشد،كار خود را انجام خواهند داد.

در حال حاضر سطح توسعه يافتگيكشورها براساسپهناي باند اينترنت سنجيده مي شود و فراواني اطلاعات يا دادههايالكترونيكي روي شبكه اينترنت معيار توسعه يافتگي كشورهاست كه متاسفانهدرهر ٢ مورد ذكر شده ، ما دچار مشكل جدي هستيم.دكتر جلالي تاكيد مي كند:آنچه ما به عنوان اينترنت استفاده مي كنيم، در حال حاضر در كشورهايپيشرفتهمنسوخ شده است و به آن نام اينترنت اطلاق نمي كنند.دكتر احمديحيايي ايلهاي، استاد دانشگاه و كارشناس ارتباطات، مي گويد: قيمت اينترنتپرسرعت درتركيه ١٢ برابر ارزان تر از ايران است. در حالي كه تركيه يكي ازكشورهايرقيب ايران در دستيابي به اهداف ترسيم شده در سند چشم انداز توسعه٢٠ سالهايران مي باشد. اگر قرار است ما در زمينه فناوري اطلاعات وارتباطات درجايگاه اول منطقه قرار بگيريم، بايد تسهيلات بيشتري برايافزايش شاخص ضريبنفوذ اينترنت پرسرعت اختصاص دهيم.وي مي افزايد: واگذارياينترنت پرسرعترايگان در عربستان به مردم و اماكن تجاري و صنعتي، يكي ديگراز اقداماتكشورهاي هم جوار ما در اين زمينه مي باشد.وي مي افزايد: حتيدانشگاه هايما نيز از اينترنت پرسرعت بي بهره اند و بايد هزينه هاي سنگينبابت پهنايباند بپردازند. دكتر يحيايي تصريح مي كند: تصميم ناگهاني دولتدر خصوصايجاد محدوديت براي اينترنت پرسرعت تا سقف ١٢٨ كيلو بيت بر ثانيهبرايمشتركان خانگي و ارائه پهناي باند با قيمتي چند برابر قيمت تمام شدهبهشركت ها باعث شد تا بسياري از شركت هاي PAPو ICPكه براي فروش پورت هايخودسرمايه گذاري هاي سنگين كرده بودند، با ضرر و زيان و حتي ورشكستگيمواجهشوند و نتوانند به تعداد پيش بيني شده، پورت هاي مذكور را بهفروشبرسانند.وقوع اين اتفاقات به دليل عمل نكردن شركت هاي ياد شدهبهتعهداتشان باعث شد شركت مخابرات به بهانه ناتواني بخش خصوصي درواگذارياينترنت پرسرعت خود راسا وارد عمل شود كه اين امر مخالف سياست هايكليكشور در قالب اصل ٤٤ قانون اساسي مبني بر توسعه بخش خصوصي ميباشد.مهندسمسعود رياضيات، رئيس انجمن ISPهاي (شركت هاي ارائه دهندهاينترنت) ايران،مي گويد: اينترنت پرسرعت يا ADSL با سرعتي كمتر از ٥١٢كيلو بيت در ثانيهدر ساختار استانداردهاي بين المللي هيچ معنا و مفهوميندارد و در واقعاينترنت پرسرعت تلقي نمي شود. به عبارت ديگر اينترنتي كهتحت عنوان پرسرعتو ADSL با سرعتي كمتر از ١٠٠ كيلو بيت بر ثانيه در حالحاضر در ايران بهمردم ارائه مي شود، اصلا اينترنت پرسرعت نيست. چرا كهمتوسط جهانيسرعتADSLحدود ٢ مگابيت بر ثانيه است.وي در مورد علت توسعهنيافتن اينترنتپرسرعت در ايران مي گويد: شركت مخابرات، پهناي باند را باقيمتي چند برابرقيمت تمام شده در اختيار شركت هاي خصوصي PAPو ICPقرار ميدهد و از سويديگر سرعت ADSLرا به ١٢٨ كيلوبيت بر ثانيه محدود كرده كه اينمسئله باعثكاهش مشتركان اين سرويس شده است.
همچنين شركت مخابراتتعرفه زيادي برايانتقال پهناي باند از يك مركز تلفن به مركز ديگر برايشركت هاي PAPمحاسبهمي كندمهندس رياضيات مي افزايد: شركت مخابرات بااستفاده از منابع بودجهدولتي اقدام به كابل كشي فيبرنوري كرد كه بيش از ٥٠درصد اين فيبرها بهدليل تعرفه بالا تاريك يا بدون استفاده مانده است؛ درحالي كه مي توان باكاهش تعرفه پهناي باند و حذف تعرفه هاي انتقال پهنايباند بين مراكز تلفنزمينه افزايش پورت هاي اينترنت پرسرعت فعال را فراهمكرد.مهندس كشوريكارشناس فناوري باند پهن و عضو گروه تحقيقاتي و مخابراتيطيف نيز مي گويد:در كشور ما نيز وزارت ICTدر دولت قبل، تلاش هايي را برايورود فناوري هاينوين ارتباطاتي در كشور انجام داد كه نتيجه آن اعطايمجوزهايي تحت عنوانانتقال داده ها از طريق اينترنت پرسرعت به شركت هايخصوصي با عنوانPAPبود. دارندگان اين مجوزها بايد اينترنت پرسرعت را دراختيار مشتركانقرار مي دادند. هر يك از اين ١٣ شركت متعهد شدند كه ٢٠ هزارپورت ADSLرادر حداقل ٢٠ استان كشور نصب و راه اندازي كنند. در حال حاضر كهحدود ٣ سالاز اعطاي مجوز مي گذرد، بيش از ٢٠٠ هزار پورت نصب شده ولي كمتراز ١٠٠هزار پورت به فروش رسيده است. در واقع ميزان نفوذ اينترنت پرسرعت درميانايرانيان كمتر از ٠١/٠ درصد مي باشد و اين در حالي است كه در برنامهچهارمتوسعه تصريح شده است كه تا پايان برنامه چهارم (سال ١٣٨٨) بايد ٥/١ميليونپورت وجود داشته باشد.
يعني در پايان سال سوم (١٣٨٦) بايد حدود٩٠٠ هزارپورت فعال باشند؛ در حالي كه هم اكنون ، با دستيابي به تنها يكنهم اينميزان از برنامه چهارم توسعه در زمينه گسترش نفوذ اينترنت پرسرعتبسيارعقبيم.مهندس كشوري مي افزايد: اگر قوانين، آيين نامه ها، بخش نامهها،اسناد و حتي موضع گيري ها و اظهارنظرهاي مسئولان مخابراتي كشور را درسالهاي اخير بررسي كنيم، به اين نتيجه مي رسيم كه ارتباطات باند وسيعجايگاهقابل قبولي در سياست گذاري هاي كلان بخش مخابرات نداشته و متاسفانهحتي دربسياري از اسناد و سياست گذاري هاي پايين دستي نيز مورد بي مهريقرارگرفته است.مهندس علمي دبير انجمن شركت هاي اينترنتي نيز مي گويد: درحالحاضر باوجود تلفن هاي ثابت PCM4 و PCM8كه در قالب آن ها مخابراتبااستفاده از يك كابل به ٤ يا ٨ خانواده خط تلفن واگذار مي كند، كاربراندربسياري از شهرها، عملا از دسترسي به اينترنت پرسرعت محرومند به عنوانمثالبيش از ٥٠٠ هزار نفر در تهران، حتي اگر تمام شرايط هم فراهم باشد بههيچوجه قادر نيستند از اينترنت پرسرعت استفاده كنند، زيرا بهره گيريازاينترنت پرسرعت نياز به يك خط تلفن با يك كابل مجزا دارد.

منبع: [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]