سینما خیلی بی رحمه...


تراژیک ترین آدمهای سینما، آدمهای موسوم به "عشق فیلمی ها " (اعم از سیاهی لشگرها و بدل ها) هستند که همه زندگی شان را برای این غول بی رحم و پر زرق و برق می گذارند حاضرند هرروز چند دل سیر کتک بخورند، خونین و مالی شوند، اما دیده شوند،حتی در یک لانگ شات، حتی توی گونی در نقش یک جنازه...

غایت این آدمها،شبیه شدن و دیده شدن است،شبیه شدن به یک آدم مشهور و دیده شدن توسط مردم.

چنگیز یکی از این آدمها است...

چنگیر نامدار می خواست "جمشید هاشم پور" باشد،اما نصادف اتوموبیل،تقدیری دیگر برای او ساخت، چنگیز ولی همچنان دل خوشی های کوچک سینمایی اش را که همین کارت های ویزیت باشد،همیشه با خود دارد،در جیبش، چنگیز اصلا هم بدش نمی آید که عمدا یا سهوا محتویات جیبش در اتوبوس و تاکسی زمین بریزد تا بتواند به آدمهای کنار دستی اش نشان دهد که چقدر شبیه جمشید هاشم پور بوده است...



سینما خیلی بی رحمه! بچه ها مواظب باشید...

منبع:كلاشينكف ديجيتال