من به همه می گم که توی کارت سعی کن موفق باشی و فرصت هارو خودت بسازی نه دنبالش باشی . پس چطور وقتی توی کاری مشترک از من بهتر می شه ناراحت می شم و سعی می کنم کارشو خراب کنم با اینکه می دونم اون آینه مقابل من توی کارهاست و می تونم نقاط ضعفم رو پیدا کنم و رقابتی سالم داشته باشم.و با کمک اون و خودم کاری تکمیل تر و بهتر ارائه بدم؟! خدایا هرگز توی کارها غرور من رو نگیره که حتی شعور سوال پرسیدن از دیگران و غریزه طرح سوال هم یادم بره.
نوشته ای از MR.X