اگر از خانه خود خارج نشده باشید ، هیچ وقت نخواهیدفهمید که خانه از بیرون چه شکلی دارد . این دقیقا همان حالتی است که مانسبت به کهکشان خودمان – راه شیری – داریم ، ما در داخل راه شیری قرارگرفته ایم و امکان خارج شدن از آن را هم نداریم ، پس هیچ وقت نخواهیمفهمید که کهکشان ما واقعا به چه شکلی است و چه ساختاری دارد .
بااستفاده از تلسکوپ های زمینی ما نمونه هایی از کهکشان های مارپیچی را میبینیم و می توانیم حدس بزنیم که احتمالا کهکشان ما شبیه یکی از آن هاستاما این کار مثل اینست که شما از پنجره اتاقتان به خانه های همسایه نگاهکنید تا شکل خانه خود را حدس بزنید !!.
در دهه ی 1950 دانشمندان بااستفاده از تلسکوپ های رادیویی نقشه ای از کهکشان راه شیری رسم کرده بودند، آنها با تمرکز بر روی ابرهایی گازی نشان دادند که کهکشان ما چهار بازواصلی دارد : 1- گونیا ، 2- سپر- قنطورس ،3- قوس و-، 4- برساووش (ایننامگذاری ها بر اساس قرار گرفتن بازوها از نگاه ما انجام شده مثلا بازویاولی از دید ناظر زمینی در صورت فلکی گونیا قرار گرفته است) .



اینها چهار بازوی اصلی بودند که بوسیله آنها مکان بازو های فرعی کهکشان هممشخص می شد برای نمونه ما در بازوی فرعی "شکارچی" قرار گرفته ایم که دربین دو بازوی قوس و برساووش واقع شده .

اما تحقیقات جدید نشان میدهد که کهکشان ما تنها دو بازوی اصلی دارد نه 4 بازو . این تحقیقات به کمکتصاویر جدید ارائه شده توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر در طول موج مادون قرمزانجام شده است.
در این تحقیقات با کاوش بیشتر در میان ابرهای گازی مشخصشد که میله مرکزی موجود در مرکز کهکشان بسیا بیشتر از آنچه تصور می شدبزرگ است . در مطالعات اخیر 800000 تصویر اسپیتزر مورد مطالعه قرار گرفت وبا توجه به نرم افزار های موجود چگالی 110 میلیون ستاره ی موجود در تصویراندازه گیری شد .
همانطور که انتظار می رفت ، دانشمندان افزایش زیادچگالی را در بازوی سپر- قنطورس مشاهده کردند و در بازوهای قوس و گونیا اینافزایش دیده نشد و البته بازوی برساووش در تصاویر اسپیتزر وجود نداشت .



باتوجه به نتایج ارائه شده دید ما از کهکشان خودمان ، کهکشان راه شیری عوضشد : کهکشانی با یک میله بزرگ در وسط و تنها دو بازوی اصلی .