زمان - و نه فضا - مقدار دید ما را محدود کرده است، زیرا از یک فاصله ایمعین به بعد نور حتی از آغاز خلقت هم فرصت کافی برای رسیدن به ما رانداشته است!

در سال 2003 کاوشگر( wmap ) ناسا تصویری از دورترینبخش های قابل رؤیت جهان گرفت. این تصویر در طول موج هایی بود که با چشمدیده نمی شد و توسط حسگرهای الکترونیکی بدست آمد.



تصویربالا قدیمیترین و جوانترین عکس از جهان است: قدیمی به خاطر اینکه نور 14میلیارد سال قبل به سمت ما راه افتاده است، و اکنون به ما رسیده است، وجوانترین به خاطر اینکه تصویری است از جهان تازه متولد شده؛ خیلی وقت پیشاز آنکه اولین ستاره یا کهکشان ها شکل بگیرند. نقاط روشن مکان هایی رانشان می دهد که توده های مواد سر انجام منجر به تشکیل ستاره ها و کهکشانها شدند.

جهانی که میتوانیم ببینیم چقدر بزرگ است ؟
تصور کنیدتمام کهکشان راه شیری به اندازه یک سی دی بود در این صورت نزدیکترینکهکشان به ما یعنی آندرومدا دو و نیم متر با ما فاصله داشت.



ودورترین کهکشان هایی که ما قادر به دیدن آنها هستیم، مانند تصویر بالا کهمعروف به تصویر فرا ژرف هابل است در حدود سیزده کیلومتر آن ورتر بود و مرزجهان قابل رؤیت در حدود یک و نیم کیلومتر دورتر قرار می گرفت !!



جهان ما چقدر بزرگ است ؟
ما نمی دانیم آیا جهان ما بی کران است یا حتی آیا تنها جهان موجود همین است، یا جهان های دیگری هم وجود دارند؟

اگرچه دید ما از جهان محدود است اما تخیل ما چنین نیست. ستاره شناسان شواهدیغیر مستقیم مبنی بر وجود کهکشانی های بسیاری فرا سوی منطقه قابل دید،دارند. اما هیچ کس نمی داند آیا جهان بی کران است و اگر بی کران نیست آیادارای مرز و محدوده ای می باشد ؟ مثل سطح یک کره که با اینکه مرزی ندارد،محدود و کران مند است.


زمین در منظومهی شمسی در کهکشان راه شیری در میان کهکشانها در میان عالم!


درمورد بخش های دیگر جهان تئوری های گوناگونی وجود دارد اما بنا به یکی ازقوی ترین این تئوری ها بخش های دیگر جهان از بخشی که ما در آن هستیممتفاوت است. حتی ممکن است قوانین فیزیکی و طبیعی حاکم بر آنها نیز متفاوتباشد! اما ما فعلاً هیچ چیزی درباره آنها نمیدانیم و تنها میتوانیممنتظر باشیم، شاید جوابی پیدا شود !