به جرأت میتوان گفت که همه علاقهمندان به نجوم، حتی آنهایی که آشنایی کمی با این علم دوست داشتنی دارند، نام «هابل» را شنیدهاند.
اماشاید کمتر کسی است که از زندگی این دانشمند مشهور و کارهای بزرگ او، اطلاعداشته باشد. درست 119 سال پیش، یعنی 91 نوامبر 1889 میلادی، «ادوین پاولهابل» در شهر «مارشفیلد» آمریکا به دنیا آمد. او از کودکی به ریاضی وستارهشناسی علاقه داشت، اما به اصرار پدرش رشته حقوق را انتخاب کرد و بعداز پایان دوره کارشناسی به فعالیت در این زمینه پرداخت.

اما در سال1914 میلادی وکالت را رها کرد و برای یادگیری نجوم دوباره به دانشگاهبازگشت و کار خود را با عکاسی نجوم آغاز کرد. هابل هنگام عکسبرداری،متوجه سحابیهای کوچک و کم نوري شد که شباهتی به ابرهای گازی شکل نداشتند.



ادوين هابل در حال كار با تلسكوپ اشميت در سال 1949

او تحقیقهای زیادی در این زمينه انجام داد و متوجه شد که بیشتر اینسحابیها بیضی شکل هستند. سپس نظریهای ارائه داد كه سر و صدای زیادی درآن زمان ايجاد كرد. اینکه این سحابیها در واقع کهکشانهایی متفاوت ازکهکشان ما هستند! هابل در آن زمان با دو تلسکوپ 60 و 100 اینچی، كهبزرگترین تلسکوپهای دنیا بودند، این فرصت را پیدا کرد که به کار با آنهابپردازد و چند سحابی و ستاره را کشف کند.

این دانشمند در سال1930 میلادی بعد از سالها تحقیق و بررسی، مقالههایی درباره سحابیهایمارپیچی نوشت و بعد از آن تئوری معروف «انبساط جهان» را منتشر كرد.

هابلادعا کرد که جهان در حال بزرگ شدن است و برای اثبات آن به بررسی سرعت وفاصله کهکشانها پرداخت. نتیجه مطالعات او باعث به وجود آمدن جریانتازهای در علم ستارهشناسی نوین و کشف رابطهای بین سرعت و فاصله کهکشانشد. براساس این رابطه (V=H.D) که در آن (V نمایانگر سرعت، D فاصله کهکشانو H عدد ثابت است) هر چه فاصله یک کهکشان بیشتر باشد، سرعت دور شدن آن نیزبیشتر است. این رابطه بعدها به «قانون هابل» شهرت یافت و بر اساس آن نظریهگستردگی يا انبساط جهان پذیرفته شد. کار روی جسمهای بزرگ کیهانی، کشفسحابی «آندرومدا» و ساخت تلسکوپ 200 اینچی از دیگر کارهای او به شمارمیرود. هابل سال 1953 میلادی درگذشت و به پاس تلاشهای ارزنده او در علمنجوم، اولین تلسکوپ فضایی تاریخ به یاد او «تلسکوپ هابل» نامیده شد.