دید کلی
متداولترین واکنشگرها برای حمله به نمونههای آزمایشگاهیتجزیهای ، اسیدهای معدنی با محلولهای آبی آنهاست. محلولهای سدیم یاپتاسیم هیدروکسید نیز گهگاه بکار میروند.

هیدروکلریک اسید
هیدروکلریکاسید غلیظ ، یک حلال آلی برای بسیاری از اکسیدهای فلزی و همچنین فلزاتیاست که در مقایسه با هیدروژن ، آسانتر اکسید میشوند؛ اغلب ، این اسید درمقایسه با اسیدهای اکسنده ، حلال بهتری برای اکسیدهاست. هیدروکلریک اسیدغلیظ در حدود M12 است، ولی در اثر حرارت دادن آن ، هیدروژن کلرید متصاعدمیشود تا اینکه محلول M6 اسید را با جوشش ثابت باقی بماند (نقطه جوشتقریبی 110درجه سانتیگراد)

نیتریک اسید
نیتریک اسید غلیظداغ تمامی فلزات معمولی به استثنای آلومینیوم و کروم را در خود حل میکند؛دو فلز نامبرده در نتیجه تشکیل اکسید سطحی در مقابل واکنشگر غیر فعالمیشوند. اگر قلع ، تنگستن ، و آنتیموان تحت تاثیر نیتریک اسید غلیظ قراربگیرند، تشکیل اسیدهای کممحلول میدهند؛ این اسیدها ، جداسازی این عناصررا بوسیله صاف کردن (بلافاصله پس از اینکه سایر اجزای سازنده حل شدند)ممکن میسازند.

سولفوریک اسید
قسمتی از کارآیی سولفوریک اسیدغلیظ و داغ به نقطه جوش بالای آن (حدود 340درجه سانتیگراد) ارتباط دارد؛بسیاری از نمونههای آزمایشگاهی در این دمای بالا سریعا تجزیه و حلمیشوند. ترکیبات آلی بوسیله سولفوریک اسید غلیظ آبزدایی و اکسیدمیشوند. بدین ترتیب ، این واکنشگر ، برای حذف این اجزای سازنده از نمونهآزمایشگاهی بکار میرود. اکثر فلزات و بسیاری از آلیاژها بوسیله اسید داغمورد حمله قرار میگیرند.

پرکلریک اسید
پرکلریک اسید غلیظداغ (که یک عامل اکسنده نیرومندی است) ، به تعدادی از آلیاژ آهن وفولادهای ضد زنگ ، که در مقابل سایر اسیدهای معدنی مقاوماند، حملهمیکند. مع هذا ، در هنگام بکار گیری این واکنشگر ، که از خاصیت انفجاریبالقوه ای برخوردار است، باید مراقبتهای لازم به عمل آید. اسید غلیظ سرد وهمچنین اسید رقیق گرم خطرناک نیستند؛ از طرف دیگر ، در صورتیکه پرکلریکاسید غلیظ و داغ ، با مو اد آلی یا معدنی ای که براحتی اکسید میشوند تماسبگیرد، انفجار مهیبی روی میدهد. بهعلت این خاصیت ، واکنشگر غلیظ را بایدفقط در زیر هودهای خاصی حرارت داد.

هودهای خاص پرکلریک اسید را باشیشه یا فولاد ضد زنگ آستر میکنند، این هودها کاملا آببندی هستند و بهیک سیستم تولید مه برای شستشوی دیوارهها با آب مجهزند؛ سیسمتهای تهویهاین هودها باید از سایر هودها جدا باشد. در صورتیکه مراقبتهای لازمبهدرستی به عمل آید، پرکلریک اسید یک واکنشگر مطمئن و سدمند است.

پرکلریکاسید بهصورت اسید 60 یا 72% در بازار عرضه میشود. مخلوط ثابت جوش آن(72,4% HClO4) در دمای 203 درجه سانتیگراد بدست میآید.



مخلوطهای اکسنده
گاهیمیتوان با بکار گیری مخلوطهای چند اسید یا بوسیله افزایش عوامل اکسنده بهیک اسید معدنی ، حلال تند اثری بدست آورد. تیزاب سلطانی که مخلوطی است ازسه حجم هیدروکلریک اسید غلیظ و یک حجم نیتریک اسید غلیظ ، بسیار معروفاست. افزایش برم با هیدروژن پروکسید به اسیدهای معدنی ، اغلب ، اثر حلالیتآنها را تشدید میکند و به اکسایش مواد آلی موجود در نمونه آزمایشگاهیشتاب میبخشد؛

مخلوطهای نیتریک اسید و پرکلریک اسید نیز برای این منظور سودمند بوده و از پرکلریک اسید تنها ، کمخطرترند.

هیدروفلوئوریک اسید
کاربردعمده هیدروفلوئوریک اسید برای تجزیه سنگهای معدنی سیلیکات و مواد معدنی ایاست که تعیین مقدار سیلیس آنها مطرح نیست؛ سیلیسیم بصورت تترافلوئوریدبخار میشود. پس از اینکه فرایند تجزیه تکمیل شد، هیدروفلوئوریک اسیداضافی را بوسیله تبخیر با سولفوریک اسید یا پرکلریک اسید خارج میکنند.جداسازی کامل آن ، اغلب بهخاطر پیشرفت کار تجزیه ضروری است، زیراکمپلکسهای فلوئورید چند کاتیون به گونه فوقالعاده ای پایدارند.

خواصاین کمپلکسها ، احتمالا ، با خواص کاتیونهای اصلی آنها تفاوتهای اساسیدارد. بدین ترتیب ، مثلا رسوب دادن آلومینیوم (بهصورت Al2O3 xH2O) باآمونیاک ، به شرطی که فلوئورید ، حتی به مقدار جزئی حضور داشته باشد،کاملا ناقص است. اغلب ، جداسازی آخرین آثار فلوئورید ، حتی به مقدار جزئیحضور داشته باشد، کاملا ناقص است. اغلب ، جداسازی آخرین آثار فلوئورید ازنمونه به حدی دشوار است که خصلتهای جالب اسید اصلی را بهعنوان حلالسیلیکاتها نفی میکند.

هیدروفلوئوریک اسید ، گاهی اوقات ، همراه باسایر اسیدها ، برای انحلال فولادهایی که بهسختی حل میشوند، بکار میرود.در صورتی که هیدروفلوئوریک اسید با پوست بدن تماس حاصل کند، ممکن استخطرات جدی و زخمهای دردناک ایجاد کند؛ باید با رعایت احتیاطهای ویژه با آنکار کرد. سوختگی با این اسید ، تا ساعتها پس از تماس با آن ، آشکار نمیشود.