«نتر» يا «سوس» نامي است که بيابان نشينان به اين گونه«گون» نهاده اند.درختچه اي است شن دوست ، بسيار مقاوم به خشکي و سازگار به عرصه هاي شني –گچي . اين درختچه متعلق به خانواده پروانه آسا(Papilionaceae) ، ارتفاع آنبين 70 تا 5/1 متر و قطر تاج پوشش آن بين 60 تا 100 سانتيمتر بالغ مي گردد.

برگهايشانه اي گياه پوشيده از کرکهاي ريز سفيد رنگ بوده به همين دليل ريخت ظاهريگياه سبز نقره اي جلوه مي کند. اين گياه کم برگ بوده و به همين دليل بخشياز مکانيسم فتوسنتز گياه ، توسط ساقه هاي سبز و جوان آن انجام مي گيرد.نتر بومي نواحي ايران ، پاکستان ، افغانستان و ترکمنستان مي باشد. در عرصههاي شنزارهاي چوپانان ، خوارتوران ، سيستان و بلوچستان و بيابانهاي مسيله(تپه هاي شني مظفرآباد، چاه قرقره و نوار ريگ بلند ) گسترش دارند. خاکرويشگاه نتر اغلب شني ، سبک و گچي مي باشد.دامنه ارتفاعي رويشگاه نتر بين800 تا 1200 متر از سطح دريا است. اين نواحي در خطوط همباران 80 تا 100ميليمتر قرار دارند. اين درختچه اغلب همراه ساير گياهان شن دوست مانندکلبيت ، اسکنبيل، نسي و خار سوف ايجاد اجتماعات پراکنده اي را در شنزارهامي نمايد. گلهاي گياه معمولا" در اواسط قروردين ماه ظاهر مي شوند و ميوههاي حاوي 2تا 3 عدد بذر در خردادماه قابل مشاهده هستند. اين درختچه شندوست ، گياهي مرتعي و بسيار خوشخوراک در مراتع قشقلاقي محسوب مي شود. دراوايل بهار سر شاخه هاي جوان و گلدار گياه مورد علاقه گوسفندان مي باشد.نتر بوسيله بذر تکثير مي شود.

کویرهای ایران