مسلماً همه ما مي خواهيم راهي بيابيم تا در برابر نيازهاي کودکانمان با احترام رفتار کنيم. مي خواهيم راهي بيابيم که موجب شود کودکانمان مسؤول بار بيايند. دوست داريم روش متفاوتي در ارتباط با فرزندانمان در پيش گيريم که به کمک آن فرزندانمان بهتر با دوستان، والدين، همسر و روزي با فرزندانشان ارتباط برقرار کنند. راه هاي عملي زير به شما کمک مي کند تا اين راه ها را بيابيد و در برقراري ارتباط با فرزندانتان موفق تر عمل کنيد.

? براي آن که کودک را به همياري وا داريد:

1- مساله يا آن چه را که مي بينيد برايش توصيف کنيد، بگوييد: حوله خيس تو روي رختخوابه.

2- اطلاعات بيشتري در اختيار کودکتان قرار دهيد، بگوييد: اون حوله داره لحاف رو خيس مي کنه.

3- منظورتان را با يک کلمه بيان کنيد، بگوييد: حوله

4- در مورد احساستان صحبت کنيد، بگوييد: دوست ندارم توي رختخواب خيس بخوابم.

5- يادداشتي بنويسيد، مثلاً: يادداشتي بالاي جالباسي حمام بگذاريد با اين مضمون «لطفاً مرا به همان جايي که برداشته ايد برگردانيد تا بتوانم خشک شوم. متشکرم! حوله شما»

? به جاي آن که او را تنبيه کنيد:

1- بدون اين که به شخصيت کودک حمله کنيد، زشت بودن کارش را به او بگوييد. مثلاً: از اين که اره جديد من زير بارون رها شده تا زنگ بزنه خيلي عصباني ام.

2- انتظارات خود را جزء به جزء شرح دهيد، بگوييد: انتظار دارم وقتي ابزار منو قرض مي گيري مثل اولش بهم برگردوني.

3- راه جبران خطا را به کودک نشاندهيد، بگوييد: حالا چيزي که اره لازم داره کمي سنباده و مقدار زيادي زور بازو است تا دوباره تميز بشه.

4- به کودک فرصت دهيد، بگوييد: تو مي توني استفاده از اون ها رو از دست بدي ، تصميمت رو بگير.

5- با موضوع برخورد فعال داشته باشيد. کودک: چرا جعبه ابزار درش قفله؟ پدر: تو بهم بگو چرا؟

6- مشکل را حل کنيد، بگوييد: به نظر تو چه راهي مي تونيم پيدا کنيم که هر وقت به ابزار من احتياج داري بتوني از اونا استفاده کني در ضمن منم مطمئن باشم که هر وقت لازمشون داشتم سرجاشون هستن.

? او را تشويق کنيد تا مستقل بار بيايد:

1- بگذاريد کودک، خودش انتخاب کند، بگوييد: امروز دلت مي خواد شلوار خاکستريت رو بپوشي يا شلوار قرمزت رو؟

2- براي تلاش کودک احترام قايل شويد، بگوييد: در شيشه مربا ممکنه سخت باز بشه، اگه با قاشق به در قوطي بکوبي راحت تر باز مي شه.

3- بيش از اندازه سوال نکنيد.

4- در پاسخگويي به سوالات عجله نکنيد، بگوييد: سوال جالبيه خودت چي فکر مي کني؟

5- کودکان را تشويق کنيد تا از منابع ديگري براي رسيدن به سؤالات شان استفاده کنند، مثلاً بگوييد: شايد فروشنده مغازه حيوانات چيزي در اين باره بدونه.

? به جاي ارزيابي توصيف کنيد:

1- آن چه را که مي بينيد توصيف کنيد مثلاً بگوييد: مي بينم کف اتاق تميزه، تختخواب مرتبه و همه کتابا توي کتابخونه چيده شدن.

2- احساسات تان را توصيف کنيد. مثلاً بگوييد: آدم از ديدن اتاق لذت مي برد.

3- در جمله اي رفتار کودک خود را که شايسته تمجيد است، توصيف کنيد: تو مداد رنگي ها و خود کاراتو از هم جدا کردي و هر کدومو تو جعبه شون گذاشتي، به اين مي گن نظم دادن.

مجله موفقيت