آغاز عصر فضا هنگامیکه انسان رویای پرواز بر فراززمین را در سر می پروراند، به این نتیجه رسید که اجرام آسمانی می توانندمقصدی برای سفرهای آینده انسان باشند. در اوایل 1600 میلادی، ستاره شناس وریاضی دان آلمانی یوهانس کپلر(Johannes Kepler) اولین دانشمندی بود که سفربه دنیا های دیگر را شرح داد. او همچنین قوانین حرکت سیاره ای که توضیحیبرای چرخش اجرام در فضا می باشند را توسعه داد. دانشمند انگلیسی سر ایزاکنیوتن (Sir Isaac Newton) برای نخستین بار قوانین حرکت را تشریح کرد که درسال 1687 منتشر شد. این قوانین به دانشمندان اجازه داد تا بتوانند امکانپرواز و گردش به دور زمین و رسیدن به دنیاهای دیگر را پیش بینی کنند.نیوتن همینطور توضیح داد که چه طور یک ماهواره مصنوعی می تواند درمدارباقی بماند. قانون سوم نیوتن که می گوید برای هر کنش یک واکنش با قدرتمساوی در جهت مخالف وجود دارد، توضیح می دهد که چرا یک راکت کار می کند.رویاهای اولیه سفر به فضا در طی سالهای 1700 میلادی، دانشمندان پی بردندکه در ارتفاعات بالاتر، هوا رقیق تر و لایه آن نازک تر است. این بدان معنابود که احتمالا هوا در فضای بین زمین و دنیاهای دیگر اصلا وجود نداردبنابراین وجود بال برای این سفر بی استفاده است. نویسندگان شیوه های تخیلیفراوانی برای سفر به این دنیاها ارائه نمودند. در سال 1903 کنستانتینتسیولکوفسکی ( Konstantin E. Tsiolkovsky) یک معلم دبیرستان روسی، برایاولین بار مقاله علمی استفاده از راکتها برای سفرهای فضایی را کامل نمود.سالها بعد، رابرت گدارد ( Robert H. Goddard) از ایالات متحده و هرمناوبرت (Hermann Oberth) از آلمان توجه علمی وسیع تری را نسبت به سفرهایفضایی جلب نمودند. هر یک از این سه مرد، مشکلاتی که از لحاظ تکنیکی بر سرراه پرتاب موشک و سفر به فضا بود را شناسایی کردند. هر سه آنها پدرانپرواز به فضا شناخته می شوند. در سال 1919 ، گدارد در مقاله خود "یک شیوهبرای رسیدن به ارتفاعات بسیار بالا" توضیح داد که چطور یک راکت می توانددر جو بالای زمین کاوش کند. این مقاله همچنین پرواز یک راکت به ماه را نیزتوضیح می دهد. در کتابی به نام "موشکی به سوی فضا" سال 1923 ،اوبرت مشکلاتفنی پرواز به فضا را مورد بحث قرار داد. او همینطور شرح داد که یک فضاپیماچگونه می تواند باشد. تسیولکوفسکی مطالعات جدیدی را در سال 1920 یادداشتنمود. این مطالعات حاوی جزئیاتی درباره موشک های چند مرحله ای بود. نخستینراکتها در طی سالهای 1930 ، تحقیقات در مورد موشکها در کشورهای ایالاتمتحده، آلمان و شوروی پیشرفت کرد. در سال 1926 تیم گدارد علیرغم عدمپشتیبانی دولت ایالات متحده، موفق به ساخت اولین پروپلنت مایع برای سوختراکتها شدند. دانشمندان آلمان و شوروی برای ساخت موشک های نظامی ازدولتهای خود سرمایه دریافت کردند. در سال 1942 ، هنگام جنگ جهانی دوم،کارشناسان ساخت موشک آلمان تحت مدیریت ورنر ون براون (Wernher von Braun)موشک هدایتی V-2 را ساختند. هزاران موشک V-2 بر سر شهرهای اروپایی به خصوصلندن پرتاب شد که موجب تخریب فراوان و کشتار مردم شد. پس از پایان جنگجهانی در سال 1945 ، مهندسین آلمانی برای کمک به دولت ایالات متحده درساختموشک های نظامی به آمریکا رفتند. نیروی دریایی ایالات متحده بر رویراکتهای بزرگتری مانند ایروبی (Aerobee) و وایکینگ (Viking) کار می کرد.در سال 1949 ، اولین راکت دومرحله ای، با یک موشک V-2 به عنوان مرحله اولو یک WAC کوچک به عنوان مرحله دوم، ساخته شد. این راکت به ارتفاعی معادل400 کیلومتر(250 مایل) دست یافت. در سال 1947 ، اتحادیه جماهیر شوروی یکبرنامه محرمانه فشرده به هدف ساخت موشک های برد بالای نظامی آغاز کرد. درسالهای 1940 ، انجمن کوچک ولی پرنفوذ فضای بریتانیا برنامه های دقیقی برایفضاپیماهای باسرنشین که به ماه بروند، لباس فضایی و ایستگاه مداری منتشرکرد. گروه ای یو اس (A U.S.) ، انجمن راکت آمریکا، تمرکز خود را بر رویمهندسی موشک گذاشت. در سال 1950 ، یک فدراسیون جدید فضانوردی بین المللیکار خود را برای برگزاری کنفرانس های سالیانه آغاز نمود. ماهواره ها یمصنوعی در سال 1955 ، هر دو کشور ایالات متحده و شوروی برنامه های خودبرای پرتاب ماهواره مصنوعی مجهز به تجهیزات علمی را آغاز کردند. ماهوارههایی که به مدار ارسال می شدند بخشی از قرارداد بین المللی سال ژئوفیزیکبودند. در این دوره که از جولای 1957 آغاز شد همه کشورها با مشارکت وهمکاری یکدیگر تحقیقات علمی را انجام می دادند. شوروی تجهیزات رادیوییبسیار دقیقی را برای ماهواره های خود تدارک می دید ولی تا آن زمان برنامههای راکت ها به صورت محرمانه انجام می گرفت. در نتیجه بسیاری از مردم درکشورهای دیگر نمی توانستند باور کنند که شوروی دارای تکنولوژی تحقیقاتفضاییست. در 4 اکتبر 1957 ، شوروی با کسب موفقیت در رسیدن به هدف، دنیا راشگفت زده کرد. (و البته با این کار از امریکا پیشی گرفت). شش هفته پیش ازاین تاریخ، موشک دو مرحله ای R-7 شوروی اولین پروازخود در ارتفاع 8000کیلومتری (5000 مایل) را انجام داد. در این تاریخ اسپاتنیک (Sputnik) کهبعدها اسپاتنیک 1 نام گرفت، نخستین ماهواره مصنوعی، به فضا ارسال شد.اسپاتنیک به زبان روسی به معنای همسفر است. پرتابگر R-7 ، ماهواره ای بهوزن 83 کیلوگرم را به همراه راکت اصلی آن به مدار دور زمین پرتاب کرد.مردم در همه جای دنیا صدای بیب بیب مخصوص اسپاتنیک را از طریق رادیوهایخود دریافت می کردند. نبرد فضایی آغاز می شود واکنش جامعه غرب به پرتاباسپاتنیک با شگفتی، ترس و احترام همراه بود. نیکیتا خروشچف (Nikita S.Khrushchev) دستور پشتیبانی مالی فراوان برای اجرای پروژه هایی که دنیا رابه حیرت می آورند صادر نمود. در ایالات متحده نیز پیشگامان پیمان بستند کههر آنچه را که لازم است برای پیشی گرفتن به کار گیرند. به این ترتیب نبردفضایی آغاز شد. پیشرفت های شوروی ادامه یافت. یک ماه بعد ماهواره دیگر،اسپاتنیک 2 ، سگی به نام لایکا را با خود به فضا برد. این پرواز ثابت کردکه حیوانات می توانند از تاثیرات ناشناس بی وزنی جان سالم به در برند(گرچه لایکا زنده به زمین باز نگشت). در سال 1959 ، لونا 2 (Luna 2) اولینفضاپیمای کاوشگر بود که به سطح ماه رسید. بعدها در همان سال، لونا 3 عکسیاز قسمتی از ماه که از زمین دیده نمی شود گرفت. اولین ماهواره ایالاتمتحده، اکسپلورر1 (Explorer 1) نام داشت که در تاریخ 31 ژانویه 1958 ارسالشد. این ماهواره توسط ماهواره ونگارد1 (Vanguard 1) که در تاریخ 17 مارس1958 ارسال گردید، مشایعت می شد. اینها و ماهواره های بعدی ایالات متحدهاز نمونه های مشابه که در شوروی ساخته می شد کوچک تر بودند چرا که راکتهایی که ایالات متحده برای حمل ماهواره ها می ساخت کوچک تر و کم قدرت تراز راکت های مورد استفاده در شوروی بودند. راکت های اتحاد جماهیر شورویباعث برتری آن کشور در ابتدای نبرد فضایی شدند. از آنجا که راکت های بزرگبرای پروازهای با سرنشین به ماه مورد نیاز بودند لذا هر دو کشور برنامههای جامعی را برای طراحی، ساخت و آزمایش راکت های بزرگ شروع کردند. برنامهریزی و مدیریت فعالیت های فضایی ازعوامل کلیدی موفقیت نهایی برنامه هایفضایی ایالات متحده، برنامه ریزی تمرکز یافته بود. در سال 1958 ، یک آژانسفضایی غیر نظامی به نام هوانوردی و کیهان پژوهی ملی، ناسا، (NationalAeronautics and Space Administration (NASA)) تاسیس شد. ناسا گروه هایمختلف ازمحققان هوانوردی و آزمایشگاه های علوم فضایی ارتش را جذب کرد.تشکیلات ناسا کمک نمود تا یک توافق پیش برنده در میان اعضای فعال در اینزمینه از جمله شعبات ارتش، دانشگاه ها، صنایع هوانوردی و سیاست مدارانایجاد شود. از سوی دیگر، فعالیت های فضایی شوروی تحت هماهنگی کامل باکمیسیون های ویژه اجرایی بود. تلاش این کمیسیون ها بر این بود که بخش هایفضایی مختلف از جمله ارتش، گروه های صنعتی، کارشناسان و دانشمندان را بهیکدیگر مرتبط کنند. ولی تلاش آنها در جهت ایجاد هماهنگی، در مقابله بامعضلات نبرد فضایی کافی نبود. Oberg, James. "Space exploration." WorldBook Online Reference Center. 2004. World Book, Inc. [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]. ترجمه: لنا سجادیفر