انسان برای سفر به ماه و یا گردش در مدار زمین باید مدتی در فضازندگی کند. شرایط در آنجا با شرایط روی زمین بسیار زیاد متفاوت است. درفضا هوا وجود ندارد. دمای محیط بینهایت سرد و یا بینهایت گرم است. پرتوهایمضر خورشیدی در همه جا وجود دارند. وجود ذرات بسیار گوناگون نیز مخاطرهآفرینند. برای مثال ذرات کوچکی به نام میکرومتروید (micrometeoroid) باسرعت بسیار زیاد به فضاپیما برخورد می کنند و برای آن تهدید به حساب میآیند. همینطور زباله های فضایی باقی مانده از ماموریت های فضایی پیشینممکن است که به فضاپیماها آسیب وارد کنند. در زمین، اتمسفر مانند یک صفحهعایق طبیعی ما را از بسیاری از این خطرها محفوظ می کند. اما در فضا،فضانوردان و تجهیزات نیاز به سیستم های حفاظتی دارند. آنها همینطور میباید واکنش های فیزیکی ناشی از سفر در فضا را تحمل نمایند و خود را درمقابل فشارهای بسیار زیاد موقع پرتاب به فضا و بازگشت به زمین حفظ کنند.به نیازهای اولیه فضانوردان نیز باید توجه شود. این نیازها شامل تنفس،خوردن و آشامیدن، تحمل بی وزنی و خوابیدن می باشند. محافظت در برابرخطرهای فضا مهندسین و متخصصان پزشکی فضا درصد زیادی از عوارض ناشی ازخطرهای موجود در فضا را حذف نموده و یا کاهش داده اند. فضاپیماها معمولااز دو لایه پوششی برای مقابله با برخوردها بهره می برند. اگر ذره ای ازلایه اول نفوذ کند نمی تواند از لایه داخلی نیز عبور نماید. فضانوردان بهشیوه های مختلفی در برابر اشعات موجود محافظت می شوند. ماموریت های گردشدر مدار زمین در مناطق محافظت شده طبیعی مانند میدان مغناطیسی زمین انجاممی گیرد. فیلتر های مخصوصی بر روی شیشه های فضاپیما به منظور محافظت دربرابر اشعه ماورا بنفش نصب می گردد. همینطور گروه فضانوردان باید از گرمایبسیار شدید هنگام خارج شدن از زمین و بازگشت به آن محفوظ بمانند. فضاپیمایک عایق گرمای قوی برای تحمل درجه حرارت بالا و یک سازه بسیار مستحکم برایتحمل فشار هنگام سرعت گرفتن و پرتاب، نیاز دارد. ضمنا فضانوردان در شرایطیکه جریان خون از سر به پاهایشان کشیده نمی شود باید در موقعیت مناسبیباشند. در این حالت آنها دچار سرگیجه یا بیهوشی می شوند. در داخل یکفضاپیما به خاطر وجود وسایل الکتریکی و گرمای بدن افراد دما افزایش مییابد. یک سری تجهیزات با عنوان کنترل دما گرمای فضاپیما را تنظیم می کنند.این تجهیزات جریان گرم شده درمحیط کابین را به بخش صفحه های رادیاتورپمپاژ می کنند. در آنجا حرارت اضافه به فضا تخلیه می گردد. جریان خنک نیزبه داخل کابین پمپاژ می شود. بی وزنی در مدارهای حول زمین، فضاپیماها و هرآنچه که درون آنها است شرایطی را تجربه می کنند که به آن بی وزنی میگویند. فضاپیما و چیزهای داخل آن به خاطر این بی وزنی به صورت معلق در میآیند. اصطلاح بی وزنی از نظر فنی اصطلاحی اشتباه است. فضانوردی داخل شاتلعکس از ناسا گرانش در مدار تنها مقداری از گرانش بر روی زمین کمتر است.فضاپیما و محتویات داخل آن دائما در حال سقوط به سمت زمین می باشند. امابه دلیل سرعت بسیار زیاد فضاپیما، انحنای سطح زمین مانع از کاهش ارتفاع میشود. به نظر می رسد این سقوط دائم وزن همه محتویات فضاپیما را از بین بردهاست. به این دلیل به چنین شرایطی بی وزنی می گویند. بی وزنی تاثیرات زیادیهم بر روی انسان و هم بر روی تجهیزات می گذارد. برای مثال سوخت از مخازنگذر نمی کند بنابراین لازم است با فشار زیاد گاز جابجا شود. هوای گرم بهسمت بالا نمی رود بنابراین گردش هوا با فن انجام می گیرد. ذرات غبار وقطرات آب در کابین معلقند و تنها بر روی فیلترهای فن نشست می کنند. سیستمبدن انسان در برابر شرایط بی وزنی به طرق مختلف واکنش نشان می دهد. درروزهای نخست ماموریت، حدود نیمی از مسافران دچار حالت تهوع و در بعضیشرایط دچار استفراغ می شوند. بیشتر متخصصان بر این باورند که این فضازدگیکه به آن همرفت یا سندرم سازگاری با فضا می گویند ناشی از واکنش طبیعی بدنبه شرایط بی وزنی است. داروهای خاصی به پیشگیری از پیشرفت عوارض سندرمسازگاری با فضا کمک می کند. این شرایط به طور کلی پس از چند روز از بین میروند. بی وزنی همچنین منجر به اختلال در حفظ تعادل بدن، به خاطر تاثیر درساز و کار گوش میانی و جلوگیری از تشخیص جهت، می شود. پس از چند روز درفضا، سیستم تعادل نسبت به همه سیگنال های هدایتی بی اعتنا می شود. پس ازبازگشت فضانورد به زمین این اختلال به زودی بر طرف می شود. بعد از چند روزیا چند هفته بدن فضانورد دچار بی حسی می شود. در این دوره ماهیچه ها بهدلیل کم کاری ضعیف می شوند و رگهای قلب و خون دچار تنبلی می شوند.تمرینهای ورزشی خاص به پیشگیری از این حالت کمک می کنند. مسافرین فضاتمرینات فیزیکی مانند دویدن، دوچرخه ثابت و ... را انجام می دهند. پس ازچندین ماه در فضا، مرحله ای به نام کمبود مواد معدنی یا demineralizationاستخوانها را ضعیف می کند. بیشتر پزشکان بر این باورند که این کمبود بهدلیل وجود نداشتن فشار بر روی اسکلت بدن به دلیل شرایط بی وزنی ایجاد میشود. تجربیات کیهان نوردان شوروی که مدت زیادی در مدار دور زمین به سربردند نشان می دهد که انجام برخی ورزشهای قدرتی و داشتن یک رژیم غذاییمشخص می تواند این عارضه را کاهش دهد. بررسی و ثبت وضعیت جسمانی فضانوردعکس از ناسا رفع نیازهای اولیه در فضا فضاپیماهای با سرنشین دارای سیستمیمی باشند که برای تامین نیازهای اولیه افراد طراحی شده اند. علاوه بر اینفضانوردان می توانند بسته های مخصوصی که به این منظور طراحی شده اند را درزمانیکه خارج از فضاپیما مشغول انجام کار هستند همراه خود داشته باشند.تنفس یک فضاپیمای با سرنشین باید دارای منبع اکسیژن برای تنفس افراد وقابلیتی برای خارج نمودن دی اکسید کربن ناشی از بازدم آنها باشد. معمولااز ترکیب اکسیژن و نیتروژن که شبیه جو زمین درسطح دریا است استفاده میشود. فن ها هوای موجود در کابین را از میان بخش هایی به گردش در می آورندکه با صفحه های شیمیایی به نام هیدروکسید لیتیوم پوشیده شده اند. این صفحهها دی اکسید کربن موجود در هوا را جذب می کنند. دی اکسید کربن همچنین میتواند با محصولات شیمیایی موجود دیگر ترکیب شود. فیلترهای زغال نیز بهکنترل آنها کمک می کنند. خوردن و نوشیدن غذا در فضاپیما باید مغذی باشد،راحت آماده شود و به سادگی قابل نگهداری باشد. در گذشته فضانوردان ازغذاهای خشک و منجمد که هنگام استفاده با کمی آب ترکیب میشدند استفاده میکردند. آنها از نی برای افزودن آب به غذا استفاده می کردند. با گذشت زمانغذای مسافران فضا اشتها برانگیزتر می شود. امروزه فضانوردان غذاهای آمادهای شبیه غذاهای روی زمین می خورند. بسیاری از فضاپیماها امکانات گرم کردنغذاهای سرد یا منجمد را نیز دارند. آب آشامیدنی از مهمات یک سفر به فضااست. در شاتل ها دستگاهی وجود دارد که در حین تولید نیروی الکتریسیتهفضاپیما، آب نیز تولید می کند. در ماموریت های طولانی آب باید تا حد امکانتصفیه و مجدد استفاده شود. دستگاه هایی نیز وجود دارند که رطوبت موجود درهوا را جذب می کنند. در ایستگاه های فضایی معمولا از این آب برای شستشواستفاده می شود. ضایعات گوارشی ایجاد ضایعات گوارشی بدن در شرایط بی وزنیمسئله مهمی است. فضانوردان از وسیله ای شبیه به توالت فرنگی استفاده میکنند. جریان هوا با ایجاد مکش ضایعات را به بخشی در زیر این وسیله می کشد.در فضاپیماهای کوچک، افراد گروه از وسیله ای قیف مانند برای ضایعات مایع وکیسه های پلاستیکی برای ضایعات جامد سیستم گوارش بدن استفاده می کنند. درزمان کار خارج از فضاپیما لباس فضانوردان مجهز به محفظه ای برای جمع آوریاین ضایعات می باشد. استحمام ساده ترین روش استحمام در فضاپیما استفاده ازابر و حوله خیس است. فضانوردان در فضاپیماهای جدید از یک محفظه کاملا بستهکه در واقع یک دوش از جنس پلاستیک فشرده است، استفاده می کنند. این بهفضانوردان اجازه می دهد که بدن خود را با آب اسپری کنند و سپس با انجاموکیوم، دوش، حوله و بدن خود را خشک کنند. ایستگاه های فضایی جدیدتر دوشحمام ثابت دارند. خوابیدن عکس از ناسا مسافران فضا می توانند از کیسه خوابهای مخصوصی برای خوابیدن استفاده کنند. فضانوردها با بندهایی به کیسه خوابوصل می شوند. بیشتر فضانوردان ترجیه می دهند که به صورت معلق به طوری کهتعداد کمی طناب آنها را در محیط کابین نگه دارد به خواب روند. مدت زمانخواب در فضا حدودا مانند زمین است. سرگرمی داشتن تفریح و سرگرمی در سفرهایطولانی فضایی برای سلامت روانی فضانوردان نقش خاصی به عهده دارد. تماشایمنظره بیرون فضاپیما بسیار پر طرفدار است. ایستگاه های فضایی به تعدادیکتاب، موسیقی و بازی های رایانه ای مجهزند. تمرین های ورزشی نیز ایجادآسودگی می کنند. کنترل کالا و زباله نگهداری هزاران مورد از اقلام موردمصرف در حین یک ماموریت مسئله مهمی است. بعضی از این اقلام در کشوها وقفسه ها نگهداری می شوند. بعضی به دیوارها، سقف و کف متصل می شوند. آماراقلام و محل آنها و جایگزین کردن ها همگی با برنامه های رایانه ای کنترلمی شوند. در حین سفر افراد زباله های خود را در محل های بدون استفادهفضاپیما جاسازی می کنند. بعضی از زباله ها به بیرون از فضاپیما داخلاتمسفر پرتاب می شوند (در صورتی که زیان آور نباشند) و بقیه به زمینبازگردانده می شوند.